FANDOM


Antonow An-12 (ros. Антонов Ан-12) - samolot transportowy konstrukcji radzieckiej.

An12-01

Samolot transportowy An-12 Armii Radzieckiej

Samolot transportowy An-12 został zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym OKB-153 im. Olega Antonowa z przeznaczeniem dla wojsk transportowych oraz wojsk powietrzno-desantowych Związku Radzieckiego (ZSRR). Jest to jeden z najbardziej znanych samolotów transportowych średniego zasięgu.

Konstrukcja duralowa, półskorupowa. Usterzenie pionowe pojedyncze, usterzenie poziome w układzie górnopłata. Kabina załogi hermetyzowana. Ładownia samolotu długości 13,5 m mieści 105 żołnierzy lub 60 skoczków spadochronowych lub 60 noszy, 16 lekko rannych i 9 osób personelu medycznego lub 2 platformy o nośności 3 500 kg lub pojazdy bojowe w zależności od potrzeb. W dole tyłu kadłuba drzwi ładunkowe, otwierane w locie do zrzutów. W ładowni znajduje się dźwig sufitowy o udźwigu 2 800 kg, w podłodze zamontowano przenośnik TG-12MW. Zbiorniki paliwa w skrzydłach. Wyposażenie do lotów bez widzialności. Podwozie trójpodporowe z 2 kołami przednimi, chowane w locie, wykazuje dużą zwrotność, co pozwala maszynie operować z lotnisk gruntowych, zaśnieżonych i oblodzonych.

Oblotu prototypu dokonano w dniu 16 grudnia 1957 roku. W roku następnym rozpoczęto produkcję seryjną. Od 1959 roku samoloty zaczęto dostarczać do sił powietrznych. W 1965 roku samolot zaprezentowano po raz pierwszy publicznie na Międzynarodowym Salonie Lotniczym i Astronautycznym w Paryżu, gdzie wzbudził duże zainteresowanie oraz uznanie fachowców. Na zamówienie lotnictwa wojskowego i cywilnego ZSRR oraz zaprzyjaźnionych krajów socjalistycznych i arabskich wyprodukowano łącznie 1 248 egzemplarze An-12. Największe znaczenie An-12 uzyskał w rozwoju Wojsk Powietrzno - Desantowych ZSRR. Samolot pozwala wziąść na pokład dwa pojazdy BMD-1 lub BTR-D lub 2S9 "Nona" lub 60 skoczków spadochronowych, którzy są rozmieszczeni w kabinie w 4 rzędach. Wiele z tych samolotów służy do chwili obecnej. W Chińskiej Republice Ludowej (CHRL) w latach 1974-2006 wyprodukowano ponad 650 samolotów typu Y-8 będących kopią samolotu An-12 ale bez prawa do produkcji licencyjnej. Samolot przez wiele lat służby udowodnił, że jest maszyną zdolną do pracy w trudnych warunkach klimatycznych i łatwą w obsłudze.

13pltr4

Samolot transportowy An-12B w barwach Ludowego Wojska Polskiego należący do 13 Pułku Lotnictwa Transportowego Kraków-Balice

W Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL) samoloty An-12B były użytkowane w Ludowym Wojsku Polskim (LWP) w liczbie 2 egzemplarzy i znajdowały się na wyposażeniu 13 Pułku Lotnictwa Transportowego Kraków-Balice. Samoloty nosiły numery taktyczne 50 i 51. Jedna z tych maszyn (numer taktyczny 50) uległa katastrofie lotniczej 13 maja 1977 roku na lotnisku w Bejrucie grzebiąc całą 5 osobową załogę. Drugą maszynę o numerze taktycznym 51 wycofano z użytku w pułku w 1993 roku.

AN12

Samolot An-12 lotnictwa wojskowego Czechosłowacji (CSRS)

Informacje

Dane podstawowe:

  • Państwo: Związek Radziecki (ZSRR)
  • Producent: Irkucka Fabryka Samolotów, Woroneska Fabryka Samolotów, Taszkiencka Fabryka Samolotów
  • Typ samolotu: transportowy
  • Załoga: 5 osób + 60-105 pasażerów
  • Prototypy: 1957
  • Produkcja: 1959 - 1973
  • Wyprodukowane egzemplarze: 1 248szt.

Dane techniczne:

  • Silnik: 4 turbośmigłowe Iwczenko Al-20K o mocy 4 250 KM każdy
  • Rozpiętość: 38,00 m
  • Długość kadłuba: 33,10 m
  • Wysokość: 10,50 m
  • Powierzchnia nośna: 121,7 m²
    An-12UD

    Samolot transportowy wersji An-12UD

  • Masa własna: 32 750 - 33 400 kg (różne źródła)
  • Masa całkowita: 61 000 kg
  • Prędkość maks: 610 - 660 km/h (różne źródła)
  • Prędkość min: 230 km/h
  • Wznoszenie: 9,5 - 10 m/s (różne źródła)
  • Pułap: 10 200 m
  • Zasięg: 5 530 - 5 700 km (różne źródła)
  • Zapas paliwa: 18 500 l
  • Rozbieg: 850 m
  • Dobieg: 850 m
  • Uzbrojenie: 2 działka NR-23 kal. 23mm w stanowisku strzeleckim z tyłu kadłuba wyposażonym w luk ratunkowy
    AN-12 i skoczkowie

    Żołnierze wojsk powietrzno-desantowych LWP w oczekiwaniu na wejście na pokład samolotu An-12

Wersje:

  • An-12 - wersja podstawowa produkowana w zakładach w Irkucku w latach 1959 - 1962. Wyprodukowana w ilości 154szt.
  • An-12A - pierwsza seria produkcyjna z nowymi silnikami AI-20A, powiększonymi do 16 600 l zbiornikami paliwa oraz zwiększonej do 20 000 kg masie ładunku. Produkowana w zakładach w Woroneżu w latach 1961 - 1965 oraz w Taszkiencie w latach 1961 - 1972. Wyprodukowana w ilości 155szt.
  • An-12B - wersja z nowymi silnikami większej mocy AI-20M, powiększonymi do 19 500 l zbiornikami paliwa i nowszym wyposażeniem. Produkowana od 1963 roku w zakładach w Woroneżu i Taszkiencie.
  • An-12B-I - wersja do walki elektronicznej wyposażona w specjalistyczne urządzenia elektroniczne i radiowe, w tym system "Fasola". Wyprodukowana w ilości 7szt.
  • An-12BK - wersja zmodernizowana z nową awioniką i silnikami AI-20M, zwiększoną do 3,2 m szerokością przestrzeni ładunkowej. Produkowana od 1966 roku w zakładach w Taszkiencie.
  • An-12BK-IS - wersja walki elektronicznej wyposażona w specjalistyczne urządzenia elektroniczne i radiowe, w tym system "Fasola" i "Lilia". Wyprodukowana w ilości 150szt. w 1970 (45szt.) oraz w 1974 (105szt.) roku.
  • An-12BKW - bombowiec i stawiacz min, mogący przenosić do 12 000 kg bomb. Wyprodukowany w 1969 roku w niewielkiej ilości sztuk.
  • An-12BKT - wersja zaopatrzenia w paliwo frontowego lotnictwa, przystosowana do tankowania na ziemi jednocześnie dwóch samolotów (masa przenoszonego paliwa 19 500 l). Opracowana w 1972 roku.
  • An-12BKC "Cyklon" - przebudowana wersja An-12BK wersja do badania procesów meterologicznych. W 1979 roku przebudowano w tym celu 2 samoloty.
  • An-12BSz, An-12BKSz - wersja przeznaczona do szkolenia grup nawigatorów, wyposażona w 10 stanowisk szkoleniowych w komorze ładunkowej. Przebudowano w 1970 roku w ten sposób kilka samolotów.
  • An-12PS - wersja poszukiwania i ratownictwa morskiego posiadająca na pokładzie łódź ratowniczą "Kryza" lub "Nur"
  • An-12PL - wersja polarna na podwoziu płozowym. Wyprodukowana w 1961 roku w ilości 2szt.
  • An-12TP-2 - wersja polarna przystosowana do lotów na biegun, wyposażona w inną turbinę generatora, dodatkowe zbiorniki paliwa w podłodze, system astronawigacji i dalekiej radionawigacji, posiadająca w kabinie miejsca odpoczynku dla załogi. We wrześniu 1961 roku uczestniczył w dalekim przelocie na trasie Moskwa - stacja polarna "Mirnyj" (na trasie 26 423 km).
  • An-12UD - wersja o zwiększonym zasięgu wyposażona w 2 dodatkowe (1 w dziobie, 1 w ogonie) zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 7 600 l

​Użytkownicy:

Bibliografia:

  • Andrzej Glass "Samoloty '85" NOT-SIGMA Warszawa 1986
  • Jerzy R. Konieczny "Samolot transportowy AN-12, TBiU nr 23" Wydawnictwo MON Warszawa 1973

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 23:12, maj 30, 2013 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.