FANDOM


Berijew Be-12 Czajka (ros. Берев Бе-12 Чайка) - samolot patrolowy morski, amfibia konstrukcji radzieckiej.
Be-12

Samolot patrolowy morski, amfibia Berijew Be-12

Samolot Be-12 został zaprojektowany i opracowany w biurze konstrukcyjnym OKB Berijewa jako następca łodzi latającej Berijewa Be-6. Samolot był przeznaczony do patrolowania morza i wybrzeża, poszukiwania i niszczenia okrętów podwodnych oraz prowadzenia akcji ratowniczych na morzu. W porównaniu do Be-6 napędzanego silnikami gwiazdowymi zastosowano silniki turbośmigłowe, które zapewniały większą prędkość i zasięg oraz zastosowano wciągane podwozie, które pozwalało operować również z baz lądowych, w ten sposób powstał uniwersalny samolot amfibia. W przedniej części kadłuba przed kabiną pilotów zainstalowano osłonę mieszczącą antenę radaru obserwacyjno-poszukiwawczego systemu PPS-12. W ogonowej części kadłuba znajduje się wydłużona osłona dedektora Magnetometru APM-60W czasie eksploatacji na samolocie Be-12 ustanowiono 46 rekordów świata.

Be-12(73)

Samolot Be-12 w czasie lotu patrolowego

Konstrukcja metalowa, kadłub dwuredanowy typu ślizgowego, podzielony na 10 przedziałów, w tym 8 wodoszczelnych do wysokości 3,3 metra. Zapewnia to niezatapialność przy uszkodzeniu i zalaniu dwóch przedziałów. W środkowej części kadłuba komora ładunkowa z dwoma lukami, górnym i dolnym. Usterzenie pionowe podwójne, usterzenie poziome w układzie górnopłata ze skrzydłami typu "Czajka". Na koncach skrzydeł znajdują się dwa pylony z pływakami utrzymujące stabilność statyczna i dynamiczną samolotu oraz zapobiegające zanurzeniu się skrzydeł. Kabina hermetyzowana, aparatura tlenowa dla załogi. Wyposażenie radiolokacyjne, magnetometryczne oraz do lotów bez widzialności. Zbiorniki paliwa (12szt.) w skrzydłach oraz jeden w kadłubie. Podwozie dwukołowe z kołem tylnym służącym do manewrowania w wodzie, chowane w locie.

Na wyposażenie standartowe samolotu składał się m.in. radar obserwacyjno-poszukiwawczy "Inicjatywa-2B" systemu PPS-12, magnetometr APM-60 lub 60E, autopilot AP-6E, radiowy system bliższej nawigacji, radiowysokościomierz małych wysokości RW-UM, dopplerowski licznik prędkości względem ziemi DISS-1, radiokompasy ARK-2U i ARK-11, nocny celownik kolimatorowy NKPB-7 (dla wizualnego bombardowania), radioodbiornik US-9DM, radiostacja R-807 oraz awaryjna radiostacja R-850 lub R-851. Wyposażenie morskie rozmieszczone było w kabinie nawigatora i obejmowało wciągarkę pokładową, kotwicę o wadze 19 kg o sile trzymającej 250-300 kg. Ponadto znajdowały się tam zapasowe liny kotwicy, dwie kotwice pływające, dwa składane haki blokujące, urządzenia do miotania lin, flary sygnałowe oraz megafon. Układ hydrauliczny składał się z głównego oraz zapasowego. Samolot posiadał system awaryjnego zrzutu paliwa w locie oraz posiadał łódź ratowniczą LAS-5M-3.

Be12

Berijew Be-12 w czasie startu z powierzchni morza

Beriev Be-12PS

Samolot Berijew Be-12PS Wojenno Morskiej Floty Rosji w locie patrolowym

Oblotu prototypu dokonano 18 października 1960 roku. Po raz pierwszy samolot publicznie zaprezentowano w czerwcu 1961 roku podczas defilady lotniczej na moskiewskim lotnisku Tuszyno. W 1963 roku rozpoczęto produkcję, a także rozpoczęły się próby państwowe samolotu. 20 kwietnia 1965 roku próby pomyślnie zakończono i 29 listopada tego samego roku Be-12 oficjalnie wszedł na wyposażenie Armii RadzieckiejNiektóre samoloty były przystosowane do przenoszenia torpedy z głowicą jadrową "Skalp". Samoloty te posiadały m.in. zmodyfikowany układ elektryczny i urządzenie kodująco-blokujące (zapobiegające nieausankcjowanemu użyciu ładunku). Przez cały okres w służbie radzieckiej marynarki wojennej pozostawały 143 samoloty. Produkcję zakończono w 1973 roku po wybudowaniu 143 egzemplarzy. Po upadku Związku Radzieckiego część samolotów trafiło do marynarek wojennych Azerbejdżanu i Ukrainy, a niektóre przebudowano na samoloty przeciwpożarowe mogące zrzucać ładunki wodne na ogniska pożaru. Podczas rozwoju współczesnego samolotu amfibii Be-200 unikalny sprzęt przeciwpożarowy badano stosując specjalnie zmodyfikowany Be-12P, o numerze bocznym "12". Po instalacji systemu przeciwpożarowego, samolot został zarejestrowany jako RA-00046 i nadano mu oznaczenie Be-12P-200. W 2008 roku rosyjska marynarka wojenna używała nadal dziewięć samolotów Be-12.
BE-12 Ukraina 2014

Samolot Be-12 ukraińskiej marynarki wojennej podczas manewrów morskich w 2014 roku


Informacje

Dane podstawowe:

  • Państwo: Związek Radziecki (ZSRR)
  • Producent: Taganrogski Zakład Lotniczy nr 86 im. G. M. Dymitrowa
  • Typ samolotu: patrolowy morski
  • Załoga: 4 osoby
  • Prototypy: 1960
  • Produkcja: 1963-1972
  • Wyprodukowane egzemplarze: 143szt.

Dane techniczne:

  • Silnik: 2 turbośmigłowe Iwczenko AI-20D o mocy 5 180 KM każdy
  • Rozpiętość: 29,71 m
  • Długość kadłuba: 30,17 m
  • Wysokość: 7,00 m
  • Powierzchnia nośna: 105 m²
  • Masa własna: 24 000 kg
  • Masa całkowita: 36 000 kg
  • Prędkość maks: 550 - 610 km/h (różne źródła)
  • Prędkość min: brak danych
  • Wznoszenie: brak danych
  • Pułap: 8 000 - 12 100 m (różne źródła)
  • Zasięg: 4 200 km
  • Zapas paliwa: 9 000 l
  • Rozbieg: 1 200 m
  • Dobieg: 1 100 m
  • Uzbrojenie: komora bombowa oraz 4 zamki (podkadłubowe) na uzbrojenie podwieszane: pasywne boje sonarowe trzech typów: RGB-N "Iwa", RGB-NM "Jawor" oraz RGB-N1 "Żeton", bomby głębinowe PLAB-50, PLAB-250-120 lub 1 torpeda przeciwokrętom podwodnym AT-1 (AT-1M), później bardziej zaawansowana UMGT-1 "Orłan" lub 2 zbiorniki podwieszane zwiększające zasięg (po 990 l każdy).

Wersje:

  • Be-12 - podstawowa wersja produkcyjna przeznaczona do poszukiwania i zwalczania okrętów podwodnych. Opracowana w 1963 roku. Wyprodukowana w ilości 130 szt.
  • Be-12SK - wersja produkcyjna przeznaczona do poszukiwania i zwalczania okrętów podwodnych, przystosowana do przenoszenia torpedy jądrowej 5F-48 "Skalp". Wyprodukowana w ilości 3 szt.
  • Be-12PS - wersja poszukiwawczo-ratownicza. 6 osób załogi. Wyposażona w tratwy ratunkowe i sprzęt ratowniczy. Opracowana w 1968 roku. Wyprodukowana w ilości 10 szt., następnie przebudowano do tej funkcji 4 samoloty Be-12.
  • Be-12N - wersja zmodernizowana. Wyposażona w system przeciwpodwodny PPS Narcyz-12, nowe czujniki, awionikę, magnetometry oraz system poszukiwania i zwalczania okrętów. Łącznie zmodernizowano 27 samolotów.
  • Be-12 - wersja przeciwpożarowa. Wyposażona w jeden zbiornik na wodę o pojemności 4 500 l oraz dwa zbiorniki po 750 l każdy. W ten sposób przebudowano 4 egzemplarze w 1992 roku.
  • Be-12P-200 - współczesna wersja przeciwpożarowa. Demonstrator technologii przeciwpożarowej dla Berijew Be-200. Przebudowano 1 egzemplarz.
  • Be-14 - wersja dla poszukiwania i ratowania ekip samolotów, ofiar awarii nad morzem i udzielania pomocy załogom okrętów i statków na morzu w każdych warunkach pogodowych, w dzień i nocy. Dodatkowy sprzęt ratunkowy. Zbudowany w 1 egzemplarzu.
    Beriev be 12

    Sylwetka samolotu Berijew Be-12 w trzech rzutach

​Użytkownicy:

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 17:28, maj 26, 2016 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.