FANDOM


Linia 1: Linia 1:
Boeing B-29 Superforteca (ang. Boeing B-29 Superfortress) - [[samolot bombowy]] konstrukcji [[Stany Zjednoczone Ameryki (USA)|amerykańskiej]], następca samolotu [[Boeing B-17 Latająca Forteca]].
+
Boeing B-29 Superforteca (ang. Boeing B-29 Superfortress) - [[samolot bombowy]] konstrukcji [[Stany Zjednoczone Ameryki (USA)|amerykańskiej]] z okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]], następca samolotu [[Boeing B-17 Latająca Forteca]].
 
[[Plik:Boeing_B-29B.jpg|thumb|280px|Samolot bombowy Boeing B-29 Superforteca]]
 
[[Plik:Boeing_B-29B.jpg|thumb|280px|Samolot bombowy Boeing B-29 Superforteca]]
   
Linia 9: Linia 9:
 
Oblotu prototypu dokonano 21 września 1942 roku. Produkcja seryjna ruszyła pełna parą po japońskim [[Atak na Pearl Harbor|ataku na Pearl Harbor]]. Była w nią zaangażowana duża liczba zakładów, rozrzuconych po całych Stanach Zjednoczonych. Pierwsze sto maszyn opuściło linie montażowe w styczniu 1944 roku. Podstawowe części samolotu pochodziły z 60 fabryk. Ostateczny montaż następował w wówczas największych na świecie halach produkcyjnych należących do Boeinga (w Wichita), Martina (w Omaha) i Bella (w Marietta). W lipcu 1945 roku uruchomiono kolejną linię montażową zakładów Boeinga w Renton. Do końca wojny wyprodukowano ponad 2 tys. egzemplarzy. Chociaż zamówienia na dalsze 5 tysięcy sztuk anulowano, produkcję wstrzymywano stopniowo, aż do maja 1946 roku. Ogółem zbudowano 3 960 egzemplarzy samolotu. W zakładach Boeinga w Renton utrzymano produkcję B-29D i pod oznaczeniem B-50 produkowano aż do 1953 roku.
 
Oblotu prototypu dokonano 21 września 1942 roku. Produkcja seryjna ruszyła pełna parą po japońskim [[Atak na Pearl Harbor|ataku na Pearl Harbor]]. Była w nią zaangażowana duża liczba zakładów, rozrzuconych po całych Stanach Zjednoczonych. Pierwsze sto maszyn opuściło linie montażowe w styczniu 1944 roku. Podstawowe części samolotu pochodziły z 60 fabryk. Ostateczny montaż następował w wówczas największych na świecie halach produkcyjnych należących do Boeinga (w Wichita), Martina (w Omaha) i Bella (w Marietta). W lipcu 1945 roku uruchomiono kolejną linię montażową zakładów Boeinga w Renton. Do końca wojny wyprodukowano ponad 2 tys. egzemplarzy. Chociaż zamówienia na dalsze 5 tysięcy sztuk anulowano, produkcję wstrzymywano stopniowo, aż do maja 1946 roku. Ogółem zbudowano 3 960 egzemplarzy samolotu. W zakładach Boeinga w Renton utrzymano produkcję B-29D i pod oznaczeniem B-50 produkowano aż do 1953 roku.
 
[[Plik:B-29_w_locie.jpg|thumb|280px|Samolot Boeing B-29 w locie]]
 
[[Plik:B-29_w_locie.jpg|thumb|280px|Samolot Boeing B-29 w locie]]
  +
[[Plik:B-29_Enola_Gay.jpg|thumb|280px|Samolot Boeing B-29 "Enola Gay", lądujący po zrzuceniu bomby atomowej na japońskie miasto Hiroszima]]
  +
  +
Boeing B-29 Superforteca był samolotem bombowym, w którym zastosowano wiele nowatorskich rozwiązań technicznych, jednak nowatorstwo konstrukcji przysporzyło również wielu problemów. Do problemów tych należało przegrzewanie się silników Wright R-3350 Duplex Cyclone, problemy z celnością podczas ataku na dużym pułapie, duże zużycie paliwa podczas startu i wznoszenia oraz obladzanie karabinów maszynowych i śmigieł na pułapie powyżej 9 000 m. B-29 po raz pierwszy został użyty bojowo podczas II wojny światowej 5 czerwca 1944 w czasie nalotu na zakłady kolejowe w Bangkoku. Nalot ten zakończył się porażką: ze 122 samolotów 10 okazało się niezdatnych do lotu, 14 nie dało rady wystartować, dwa rozbiły się zaraz po starcie, a 13 zawróciło z drogi. Pozostałe (przy złej pogodzie) zrzuciły ładunek z wysokości około 9 000 metrów (tylko cztery tony bomb wybuchły w pobliżu celu), jeden został zestrzelony przez Japończyków, a kolejny rozbił się przy lądowaniu. Dziesięć dni później 15 czerwca B-29 dokonały nalotu na stalownię w Yawacie. Był to pierwszy nalot amerykański na Japonię od czasu [[Rajd Doolittle'a|rajdu Doolittle'a]] w kwietniu 1942 roku. Najsłynniejszą akcją tych samolotów był [[nalot dywanowy|nalot dywanowy]] na Tokio nocą z 9 na 10 marca 1945 roku, gdzie 279 amerykańskich samolotów zrzuciło bomby zapalające, które wywołały ogromne pożary oraz burzę ogniową doprowadzając do tragicznej śmierci około 120 000 osób. Jeszcze bardziej niszczycielski i zabójczy skutek przyniosło użycie dwóch bombowców tego typu do [[Atak atomowy na Hiroszimę i Nagasaki|ataku atomowego na Hiroszimę i Nagasaki]]. Dwie [[Bomba atomowa|bomby atomowe]] zrzucone z samolotów B-29 o nazwie "Enola Gay" (6 sierpnia 1945 roku na Hiroszimę) oraz "Bockstar" (9 sierpnia 1945 roku na Nagasaki) doprowadziły do całkowitego zniszczenia obu miast japońskich i śmierci do 246 000 ludzi oraz przyniosły im niechlubną światową sławę. Po zakończeniu II wojny światowej samoloty B-29 zostały użyte bojowo tylko raz w wersji rozpoznawczej (B-29A-70-BN) podczas [[Wojna koreańska|wojny koreańskiej]] w latach 1950-1953. W międzyczasie w dniu 14 października 1947 roku wykorzystano pokojowo jeden z B-29 Superforteca do wyniesienia na wysokość testową eksperymentalnego samolotu [[Bell X-1]], który jako pierwszy w historii samolot przekroczył barierę dźwięku w sposób kontrolowany w locie poziomym.
   
 
==Informacje==
 
==Informacje==
Linia 21: Linia 24:
   
 
===Dane techniczne:===
 
===Dane techniczne:===
*Silnik: 4 śmigłowe Wright R-3350-23 o mocy 2 200 KM każdy[[Plik:B-29_Enola_Gay.jpg|thumb|280px|Samolot Boeing B-29 "Enola Gay", lądujący po zrzuceniu bomby atomowej na japońskie miasto Hiroszima]]
+
*Silnik: 4 śmigłowe Wright R-3350-23 o mocy 2 200 KM każdy
 
*Rozpiętość: 43,05 m
 
*Rozpiętość: 43,05 m
 
*Długość kadłuba: 30,17 m
 
*Długość kadłuba: 30,17 m

Wersja z 18:58, maj 24, 2020

Boeing B-29 Superforteca (ang. Boeing B-29 Superfortress) - samolot bombowy konstrukcji amerykańskiej z okresu II wojny światowej, następca samolotu Boeing B-17 Latająca Forteca.

Boeing B-29B

Samolot bombowy Boeing B-29 Superforteca

Pierwsze plany samolotu powstały w październiku 1938 roku, kiedy generał Oscar Westover, szef sztabu Korpusu Lotniczego Wojsk Lądowych USA, zgłosił zapotrzebowanie na nowy superbombowiec, mający zastąpić bombowiec Boeing B-17 Latająca Forteca. W założeniach nowa konstrukcja miała osiągać prędkość 628 km/h, zasięg 8 582 km, posiadać ciśnieniowy kadłub oraz udźwig 7 258 kg. Do marca 1940 roku wzrosły wymagania odnośnie udźwigu i uzbrojenia, a co za tym idzie również masa samolotu z początkowych 21,7 tony do 38,5 i w końcu do 54,4 tony, co oznaczało zwiększenie obciążenia powierzchni nośnej do 336,9 kg/ m², ponad dwa razy więcej, niż zakładały ówczesne limity.

Boeing B-29

Samolot bombowy Boeing B-29 Superforteca na lotnisku

Konstrukcja metalowa. Usterzenie pionowe pojedyńcze, płat stały w układzie średniopłata. Kabina hermetyzowana. Zbiorniki paliwa w kadłubie i skrzydłach. Podwozie trójpodporowe z kołami przednimi chowane w locie.

Oblotu prototypu dokonano 21 września 1942 roku. Produkcja seryjna ruszyła pełna parą po japońskim ataku na Pearl Harbor. Była w nią zaangażowana duża liczba zakładów, rozrzuconych po całych Stanach Zjednoczonych. Pierwsze sto maszyn opuściło linie montażowe w styczniu 1944 roku. Podstawowe części samolotu pochodziły z 60 fabryk. Ostateczny montaż następował w wówczas największych na świecie halach produkcyjnych należących do Boeinga (w Wichita), Martina (w Omaha) i Bella (w Marietta). W lipcu 1945 roku uruchomiono kolejną linię montażową zakładów Boeinga w Renton. Do końca wojny wyprodukowano ponad 2 tys. egzemplarzy. Chociaż zamówienia na dalsze 5 tysięcy sztuk anulowano, produkcję wstrzymywano stopniowo, aż do maja 1946 roku. Ogółem zbudowano 3 960 egzemplarzy samolotu. W zakładach Boeinga w Renton utrzymano produkcję B-29D i pod oznaczeniem B-50 produkowano aż do 1953 roku.

B-29 w locie

Samolot Boeing B-29 w locie

B-29 Enola Gay

Samolot Boeing B-29 "Enola Gay", lądujący po zrzuceniu bomby atomowej na japońskie miasto Hiroszima

Boeing B-29 Superforteca był samolotem bombowym, w którym zastosowano wiele nowatorskich rozwiązań technicznych, jednak nowatorstwo konstrukcji przysporzyło również wielu problemów. Do problemów tych należało przegrzewanie się silników Wright R-3350 Duplex Cyclone, problemy z celnością podczas ataku na dużym pułapie, duże zużycie paliwa podczas startu i wznoszenia oraz obladzanie karabinów maszynowych i śmigieł na pułapie powyżej 9 000 m. B-29 po raz pierwszy został użyty bojowo podczas II wojny światowej 5 czerwca 1944 w czasie nalotu na zakłady kolejowe w Bangkoku. Nalot ten zakończył się porażką: ze 122 samolotów 10 okazało się niezdatnych do lotu, 14 nie dało rady wystartować, dwa rozbiły się zaraz po starcie, a 13 zawróciło z drogi. Pozostałe (przy złej pogodzie) zrzuciły ładunek z wysokości około 9 000 metrów (tylko cztery tony bomb wybuchły w pobliżu celu), jeden został zestrzelony przez Japończyków, a kolejny rozbił się przy lądowaniu. Dziesięć dni później 15 czerwca B-29 dokonały nalotu na stalownię w Yawacie. Był to pierwszy nalot amerykański na Japonię od czasu rajdu Doolittle'a w kwietniu 1942 roku. Najsłynniejszą akcją tych samolotów był nalot dywanowy na Tokio nocą z 9 na 10 marca 1945 roku, gdzie 279 amerykańskich samolotów zrzuciło bomby zapalające, które wywołały ogromne pożary oraz burzę ogniową doprowadzając do tragicznej śmierci około 120 000 osób. Jeszcze bardziej niszczycielski i zabójczy skutek przyniosło użycie dwóch bombowców tego typu do ataku atomowego na Hiroszimę i Nagasaki. Dwie bomby atomowe zrzucone z samolotów B-29 o nazwie "Enola Gay" (6 sierpnia 1945 roku na Hiroszimę) oraz "Bockstar" (9 sierpnia 1945 roku na Nagasaki) doprowadziły do całkowitego zniszczenia obu miast japońskich i śmierci do 246 000 ludzi oraz przyniosły im niechlubną światową sławę. Po zakończeniu II wojny światowej samoloty B-29 zostały użyte bojowo tylko raz w wersji rozpoznawczej (B-29A-70-BN) podczas wojny koreańskiej w latach 1950-1953. W międzyczasie w dniu 14 października 1947 roku wykorzystano pokojowo jeden z B-29 Superforteca do wyniesienia na wysokość testową eksperymentalnego samolotu Bell X-1, który jako pierwszy w historii samolot przekroczył barierę dźwięku w sposób kontrolowany w locie poziomym.

Informacje

Dane podstawowe:

Dane techniczne:

  • Silnik: 4 śmigłowe Wright R-3350-23 o mocy 2 200 KM każdy
  • Rozpiętość: 43,05 m
  • Długość kadłuba: 30,17 m
  • Wysokość: 8,46 m
  • Powierzchnia nośna: 161,30 m²
  • Masa własna: 31 815 kg
  • Masa całkowita: 54 000 kg
  • Prędkość maks: 605 km/h (na pułapie 7 620 m)
  • Prędkość min: brak danych
  • Wznoszenie: brak danych
  • Pułap: 9 700 m
  • Zasięg: 9 000 km
  • Zapas paliwa: brak danych
  • Rozbieg: brak danych
  • Dobieg: brak danych
  • Uzbrojenie: 8 wkm-ów Browning M2 kalibru 12,7 mm (po dwa w dwóch zdalnie sterowanych wieżyczkach w górnej części kadłuba oraz w dwóch zdalnie sterowanych wieżyczkach w dolnej części kadłuba), 2 wkm-y Browning M2 kal. 12,7 mm oraz działko HS.404 kalibru 20 mm w wieżyczce ogonowej, sterowane ręcznie. 2 268 kg bomb w dwóch komorach bombowych.

Użycie bojowe:

Użytkownicy:


Michał Iljin (dyskusja) 16:51, maj 24, 2020 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.