FANDOM


Linia 5: Linia 5:
 
<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Boliwia to jeden z dwóch krajów Ameryki Południowej bez dostępu do morza (straciła go w 1884 roku). Boliwia jest jest średnio zróżnicowana pod względem ukrztałtowania powierzchni. </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Na zachodzie kraju wznoszą się góry, wraz z przesuwaniem się na wschód teren się obniża. Pasmo Andów</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> o szerokości ok. 600 km, składa się z trzech głównych łańcuchów Koldyriery Wschodniej</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> z najwyższym szczytem kraju Sajama</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> (6520 </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">m n.p.m.</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">), Kordyliery Środkowej</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> oraz Kordyliery Zachodniej</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. Pomiędzy Kordylierami Zachodnią i Środkową rozciąga się płaskowyż Altiplano</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Na wschód teren opada przechodząc w przedgórze Yungas</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> i w końcu w Nizinę Boliwijską. Na południowym wschodzie kraju leży część Gran Chaco</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, a na północy rozciąga się obszar Niziny Amazonki</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. Największe rzeki Boliwii to Mamoré, Beni i Guaporé. Na płaskowyżu Altiplano znajdują się bezodpływowe jeziora (Titicaca oraz</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> Poopo</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">) stanowiące atrakcję turystyczną</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">.</span>
 
<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Boliwia to jeden z dwóch krajów Ameryki Południowej bez dostępu do morza (straciła go w 1884 roku). Boliwia jest jest średnio zróżnicowana pod względem ukrztałtowania powierzchni. </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Na zachodzie kraju wznoszą się góry, wraz z przesuwaniem się na wschód teren się obniża. Pasmo Andów</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> o szerokości ok. 600 km, składa się z trzech głównych łańcuchów Koldyriery Wschodniej</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> z najwyższym szczytem kraju Sajama</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> (6520 </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">m n.p.m.</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">), Kordyliery Środkowej</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> oraz Kordyliery Zachodniej</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. Pomiędzy Kordylierami Zachodnią i Środkową rozciąga się płaskowyż Altiplano</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Na wschód teren opada przechodząc w przedgórze Yungas</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> i w końcu w Nizinę Boliwijską. Na południowym wschodzie kraju leży część Gran Chaco</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, a na północy rozciąga się obszar Niziny Amazonki</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. Największe rzeki Boliwii to Mamoré, Beni i Guaporé. Na płaskowyżu Altiplano znajdują się bezodpływowe jeziora (Titicaca oraz</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> Poopo</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">) stanowiące atrakcję turystyczną</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">.</span>
   
<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Naturalną szatę roślinną kraju stanowią pokrywające 50,7% powierzchni wilgotne lasy równikowe z drzewami chinowymi i paprociami drzewiastymi. Na nizinach Boliwii panuje klimat podrównikowy,</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> na przedgórzu klimat kontynentalny wilgotny</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, natomiast w Andach kontynentalny suchy</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">.</span>
+
<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Naturalną szatę roślinną kraju stanowią pokrywające 50,7% powierzchni wilgotne lasy równikowe z drzewami chinowymi i paprociami drzewiastymi. Na nizinach Boliwii panuje klimat podrównikowy,</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> na przedgórzu klimat kontynentalny wilgotny</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, natomiast w Andach kontynentalny suchy</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">.[[Plik:Evo_morales_big.jpg|thumb|280px|Prezydent Republiki Boliwii Evo Morales Ayma ]]</span>
   
<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Tereny obecnej Boliwii zamieszkane były przez kultury prekolumbijskie od około 20 000 lat. Pierwszą z wysoce rozwiniętych była kultura Tiahuanaco</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, która rozwinęła się na południowym wybrzeżu jeziora titicaca</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> około II wieku p.n.e</span>[http://pl.wikipedia.org/wiki/II_wiek_p.n.e. .]<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> W XV wieku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> terytorium ludu Ajmara</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> zostało podbite i włączone w obręb Państwa Inków</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. W XVI wieku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> hiszpańscy konkwistadorzy</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> pod wodzą Francisco Pizarro</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> dokonali podboju terenów obecnej Boliwii. Jako Górne Peru</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> zostały one włączone do nowo powstałego Wicekrólestwa Peru</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, a następnie do Wicekrólestwa La Platy</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. Nazwa państwa, nadana mu po oderwaniu w ramach ruchu narodowo-wyzwoleńczego od Peru</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> pochodzi od nazwiska przywódcy tegoż ruchu Simona Bolivara</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. W 1884 roku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> na mocy traktatów pokojowych kończących tzw. Wojnę o saletrę</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, Boliwia straciła dostęp do Oceanu Spokojnego, co miało duży wpływ na jej późniejszą sytuację gospodarczą. Po kolejnej wojnie, tym razem z Brazylią, w 1903 roku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> utraciła kauczukodajny region Acre</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. W latach 1932-1935 toczyła Wojny o Chaco</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, w wyniku których Boliwia straciła na rzecz sąsiedniego Paragwaju 2/3 spornego terytorium. W 1952 roku radykalnie lewicowy Narodowy Front Rewolucyjny (MNR) - powstały w 1941 roku mając poparcie Komunistycznej Partii Boliwii przejął na drodze rewolucji władzę w kraju utrzymując ją do 1964 roku. Od razu po rewolucji przeprowadzono szereg radykalnych reform społecznych poprawiających los obywateli, upaństwowiono kopalnie i zaczęto przeprowadzać reformę rolną ziemi pozostającej przed rewolucją w rękach wąskiej grupy najbogatszych obywateli kraju. Kres reformom i budowie socjalizmu położył zamach stanu w 1964 roku przeprowadzony przez juntę wojskową, która następnie rozbiła ruchy polityczne i związkowe. W 1967 roku dyktatura wojskowa pokonała marksistowską partyzantkę (Armię Wyzwolenia Narodowego) założoną przez wybitnego argentyńskiego lekarza i rewolucjonistę Ernesto "Che" Guevarę. MNR odzyskał krótko władzę w latach 1969-1971, lecz nie zdołał jej utrzymać. Po okresie kolejnej wojskowej dyktatury w latach 1971-1978 w roku 1982 nastapił na skutek masowych powstań powrót demokracji i władzę ponownie odzyskał Narodowy Front Rewolucyjny sprawujący władzę do 1989 roku, następnie władzę objęła koalicja Ruchu Lewicy Rewolucyjnej (MIR) oraz Narodowej Akcji Demokratycznej (ADN) kontynująca kierunek obrany przez MNR. Na przestrzeni lat 90-tych i początku nowego wieku rządy zmieniały się kilkukrotnie i zaczęto wprowadzać reformy rynkowe, prywatyzację niektórych przedsiębiorstw wprowadzono obcy, głównie amerykański kapitał i koncerny które zaczęły eksploatować złoża naturalne Boliwii (głównie gazu) wzrastające nierówności społeczne i wyzysk społeczny prowadzony przez prywatny kapitał wywołał masowe protesty społeczne, które doprowadziły do podania się do dymisji prezydenta Mesy i jego prokapitalistycznego zaplecza politycznego. W 2006 roku prezydentem został jeden z organizatorów i przywódców protestów przewodniczący Ruchu na Rzecz Socjalizmu Evo Morales Ayma. Już w kampanii wyborczej zapowiadał on antykapitalistyczną rewolucję i powrót do gospodarki państwowej. Słowa dotrzymał i zaraz po objęciu urzędu wspólnie z byłym zmarłym prezydentem Wenezueli (BRW) Hugo Chavezem oraz prezydentem Kuby (RK) Fidelem Castro utworzył antyamerykański front oparty na bogactwie surowców naturalnych, wydał dekrety o upaństwowieniu przemysłu gazowego i naftowego oraz zerwał rokowania o wolnym handlu z Unią Europejską (UE) oraz Stanami Zjednoczonymi (USA), przeprowadził też kolejną w dziejach Boliwii reformę rolną oddając ziemię pod uprawy biednym chłopom pochodzenia indiańskiego oraz metyskiego, co znacznie poprawiło poziom życia obywateli oraz obniżyło poziom bezrobocia i ubóstwa w kraju. Obecnie po wyborze na kolejną kadencję Evo Morales kontynuuje wspólnie z przywódcami Kuby oraz Wenezueli</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> budowę socjalizmu XXI wieku (tzw. rewolucja boliwariańska) stanowiąc inspirację dla kolejnych państw Ameryki Południowej do walki o wyzwolenie spod północnoamerykańskiej dominacji militarnej oraz politycznej w tym regionie oraz do przemian mających za cel obalenie niesprawiedliwego kapitalizmu.</span>
+
<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Tereny obecnej Boliwii zamieszkane były przez kultury prekolumbijskie od około 20 000 lat. Pierwszą z wysoce rozwiniętych była kultura Tiahuanaco</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, która rozwinęła się na południowym wybrzeżu jeziora titicaca</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> około II wieku p.n.e</span>[http://pl.wikipedia.org/wiki/II_wiek_p.n.e. .]<span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> W XV wieku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> terytorium ludu Ajmara</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> zostało podbite i włączone w obręb Państwa Inków</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. W XVI wieku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> hiszpańscy konkwistadorzy</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> pod wodzą Francisco Pizarro</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> dokonali podboju terenów obecnej Boliwii. Jako Górne Peru</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> zostały one włączone do nowo powstałego Wicekrólestwa Peru</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, a następnie do Wicekrólestwa La Platy</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. Nazwa państwa, nadana mu po oderwaniu w ramach ruchu narodowo-wyzwoleńczego od Peru</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> pochodzi od nazwiska przywódcy tegoż ruchu Simona Bolivara</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. W 1884 roku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> na mocy traktatów pokojowych kończących tzw. Wojnę o saletrę</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, Boliwia straciła dostęp do Oceanu Spokojnego, co miało duży wpływ na jej późniejszą sytuację gospodarczą. Po kolejnej wojnie, tym razem z Brazylią, w 1903 roku</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> utraciła kauczukodajny region Acre</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">. W latach 1932-1935 toczyła Wojny o Chaco</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">, w wyniku których Boliwia straciła na rzecz sąsiedniego Paragwaju 2/3 spornego terytorium. W 1952 roku radykalnie lewicowy Narodowy Front Rewolucyjny (MNR) - powstały w 1941 roku mając poparcie Komunistycznej Partii Boliwii przejął na drodze rewolucji władzę w kraju utrzymując ją do 1964 roku. Od razu po rewolucji przeprowadzono szereg radykalnych reform społecznych poprawiających los obywateli, upaństwowiono kopalnie i zaczęto przeprowadzać reformę rolną ziemi pozostającej przed rewolucją w rękach wąskiej grupy najbogatszych obywateli kraju. Kres reformom i budowie socjalizmu położył zamach stanu w 1964 roku przeprowadzony przez juntę wojskową, która następnie rozbiła ruchy polityczne i związkowe. W 1967 roku dyktatura wojskowa pokonała marksistowską partyzantkę (Armię Wyzwolenia Narodowego) założoną przez wybitnego argentyńskiego lekarza i rewolucjonistę Ernesto "Che" Guevarę. MNR odzyskał krótko władzę w latach 1969-1971, lecz nie zdołał jej utrzymać. Po okresie kolejnej wojskowej dyktatury w latach 1971-1978 w roku 1982 nastapił na skutek masowych powstań powrót demokracji i władzę ponownie odzyskał Narodowy Front Rewolucyjny sprawujący władzę do 1989 roku, następnie władzę objęła koalicja Ruchu Lewicy Rewolucyjnej (MIR) oraz Narodowej Akcji Demokratycznej (ADN) kontynująca kierunek obrany przez MNR. Na przestrzeni lat 90-tych i początku nowego wieku rządy zmieniały się kilkukrotnie i zaczęto wprowadzać reformy rynkowe, prywatyzację niektórych przedsiębiorstw wprowadzono obcy, głównie amerykański kapitał i koncerny które zaczęły eksploatować złoża naturalne Boliwii (głównie gazu) wzrastające nierówności społeczne i wyzysk społeczny prowadzony przez prywatny kapitał wywołał masowe protesty społeczne, które doprowadziły do podania się do dymisji prezydenta Mesy i jego prokapitalistycznego zaplecza politycznego. W 2006 roku prezydentem został jeden z organizatorów i przywódców protestów przewodniczący Ruchu na Rzecz Socjalizmu Evo Morales Ayma. Już w kampanii wyborczej zapowiadał on antykapitalistyczną rewolucję i powrót do gospodarki państwowej. Słowa dotrzymał i zaraz po objęciu urzędu wspólnie z byłym zmarłym prezydentem [[Wenezuela (BRW)|Wenezueli (BRW)]] Hugo Chavezem oraz prezydentem [[Kuba (RK)|Kuby (RK)]] Fidelem Castro utworzył antyamerykański front oparty na bogactwie surowców naturalnych, wydał dekrety o upaństwowieniu przemysłu gazowego i naftowego oraz zerwał rokowania o wolnym handlu z Unią Europejską (UE) oraz Stanami Zjednoczonymi (USA), przeprowadził też kolejną w dziejach Boliwii reformę rolną oddając ziemię pod uprawy biednym chłopom pochodzenia indiańskiego oraz metyskiego, co znacznie poprawiło poziom życia obywateli oraz obniżyło poziom bezrobocia i ubóstwa w kraju. </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">P</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">rzysporzyło mu to wrogów wśród byłej bogatszej części społeczeństwa oraz wśród rządu Stanów Zjednoczonych, który utracił swoje wpływy polityczno gospodarcze w tym regionie Ameryki Południowej. </span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;">Obecnie po wyborze na kolejną kadencję Evo Morales kontynuuje wspólnie z przywódcami Kuby Raulem Castro oraz Wenezueli</span><span style="font-family:sans-serif;line-height:19.1875px;"> Nicolasem Maduro budowę socjalizmu XXI wieku (tzw. rewolucja boliwariańska) stanowiąc inspirację dla kolejnych państw Ameryki Południowej do walki o wyzwolenie spod północnoamerykańskiej dominacji militarnej oraz politycznej w tym regionie oraz do przemian mających za cel obalenie niesprawiedliwego kapitalizmu.</span>
 
[[Kategoria:Państwa]]
 
[[Kategoria:Państwa]]
 
[[Kategoria:Państwa socjalistyczne]]
 
[[Kategoria:Państwa socjalistyczne]]

Wersja z 16:07, wrz 2, 2013

Republika Boliwii (RB) - socjalistyczne państwo w środkowej części Ameryki Południowej.
Coat of arms of Bolivia.svg

Godło Republiki Boliwii (RB)

Flag of Bolivia.svg

Flaga Republiki Boliwii (RB)

Boliwia graniczy na zachodzie z Chile i Peru, na północy i wschodzie z Brazylią, a na południu z Paragwajem i Kolumbią. Z liczbą ludności wynoszącą ponad 11 503 735 (2012 rok) jest 75 co do wielkości populacji państwem świata. Boliwia dzieli się na 9 departamentów, te z kolei dzielą się na prowincje.

Boliwia to jeden z dwóch krajów Ameryki Południowej bez dostępu do morza (straciła go w 1884 roku). Boliwia jest jest średnio zróżnicowana pod względem ukrztałtowania powierzchni. Na zachodzie kraju wznoszą się góry, wraz z przesuwaniem się na wschód teren się obniża. Pasmo Andów o szerokości ok. 600 km, składa się z trzech głównych łańcuchów Koldyriery Wschodniej z najwyższym szczytem kraju Sajama (6520 m n.p.m.), Kordyliery Środkowej oraz Kordyliery Zachodniej. Pomiędzy Kordylierami Zachodnią i Środkową rozciąga się płaskowyż AltiplanoNa wschód teren opada przechodząc w przedgórze Yungas i w końcu w Nizinę Boliwijską. Na południowym wschodzie kraju leży część Gran Chaco, a na północy rozciąga się obszar Niziny Amazonki. Największe rzeki Boliwii to Mamoré, Beni i Guaporé. Na płaskowyżu Altiplano znajdują się bezodpływowe jeziora (Titicaca oraz Poopo) stanowiące atrakcję turystyczną.

Naturalną szatę roślinną kraju stanowią pokrywające 50,7% powierzchni wilgotne lasy równikowe z drzewami chinowymi i paprociami drzewiastymi. Na nizinach Boliwii panuje klimat podrównikowy, na przedgórzu klimat kontynentalny wilgotny, natomiast w Andach kontynentalny suchy.
Evo morales big

Prezydent Republiki Boliwii Evo Morales Ayma

Tereny obecnej Boliwii zamieszkane były przez kultury prekolumbijskie od około 20 000 lat. Pierwszą z wysoce rozwiniętych była kultura Tiahuanaco, która rozwinęła się na południowym wybrzeżu jeziora titicaca około II wieku p.n.e. W XV wieku terytorium ludu Ajmara zostało podbite i włączone w obręb Państwa Inków. W XVI wieku hiszpańscy konkwistadorzy pod wodzą Francisco Pizarro dokonali podboju terenów obecnej Boliwii. Jako Górne Peru zostały one włączone do nowo powstałego Wicekrólestwa Peru, a następnie do Wicekrólestwa La Platy. Nazwa państwa, nadana mu po oderwaniu w ramach ruchu narodowo-wyzwoleńczego od Peru pochodzi od nazwiska przywódcy tegoż ruchu Simona Bolivara. W 1884 roku na mocy traktatów pokojowych kończących tzw. Wojnę o saletrę, Boliwia straciła dostęp do Oceanu Spokojnego, co miało duży wpływ na jej późniejszą sytuację gospodarczą. Po kolejnej wojnie, tym razem z Brazylią, w 1903 roku utraciła kauczukodajny region Acre. W latach 1932-1935 toczyła Wojny o Chaco, w wyniku których Boliwia straciła na rzecz sąsiedniego Paragwaju 2/3 spornego terytorium. W 1952 roku radykalnie lewicowy Narodowy Front Rewolucyjny (MNR) - powstały w 1941 roku mając poparcie Komunistycznej Partii Boliwii przejął na drodze rewolucji władzę w kraju utrzymując ją do 1964 roku. Od razu po rewolucji przeprowadzono szereg radykalnych reform społecznych poprawiających los obywateli, upaństwowiono kopalnie i zaczęto przeprowadzać reformę rolną ziemi pozostającej przed rewolucją w rękach wąskiej grupy najbogatszych obywateli kraju. Kres reformom i budowie socjalizmu położył zamach stanu w 1964 roku przeprowadzony przez juntę wojskową, która następnie rozbiła ruchy polityczne i związkowe. W 1967 roku dyktatura wojskowa pokonała marksistowską partyzantkę (Armię Wyzwolenia Narodowego) założoną przez wybitnego argentyńskiego lekarza i rewolucjonistę Ernesto "Che" Guevarę. MNR odzyskał krótko władzę w latach 1969-1971, lecz nie zdołał jej utrzymać. Po okresie kolejnej wojskowej dyktatury w latach 1971-1978 w roku 1982 nastapił na skutek masowych powstań powrót demokracji i władzę ponownie odzyskał Narodowy Front Rewolucyjny sprawujący władzę do 1989 roku, następnie władzę objęła koalicja Ruchu Lewicy Rewolucyjnej (MIR) oraz Narodowej Akcji Demokratycznej (ADN) kontynująca kierunek obrany przez MNR. Na przestrzeni lat 90-tych i początku nowego wieku rządy zmieniały się kilkukrotnie i zaczęto wprowadzać reformy rynkowe, prywatyzację niektórych przedsiębiorstw wprowadzono obcy, głównie amerykański kapitał i koncerny które zaczęły eksploatować złoża naturalne Boliwii (głównie gazu) wzrastające nierówności społeczne i wyzysk społeczny prowadzony przez prywatny kapitał wywołał masowe protesty społeczne, które doprowadziły do podania się do dymisji prezydenta Mesy i jego prokapitalistycznego zaplecza politycznego. W 2006 roku prezydentem został jeden z organizatorów i przywódców protestów przewodniczący Ruchu na Rzecz Socjalizmu Evo Morales Ayma. Już w kampanii wyborczej zapowiadał on antykapitalistyczną rewolucję i powrót do gospodarki państwowej. Słowa dotrzymał i zaraz po objęciu urzędu wspólnie z byłym zmarłym prezydentem Wenezueli (BRW) Hugo Chavezem oraz prezydentem Kuby (RK) Fidelem Castro utworzył antyamerykański front oparty na bogactwie surowców naturalnych, wydał dekrety o upaństwowieniu przemysłu gazowego i naftowego oraz zerwał rokowania o wolnym handlu z Unią Europejską (UE) oraz Stanami Zjednoczonymi (USA), przeprowadził też kolejną w dziejach Boliwii reformę rolną oddając ziemię pod uprawy biednym chłopom pochodzenia indiańskiego oraz metyskiego, co znacznie poprawiło poziom życia obywateli oraz obniżyło poziom bezrobocia i ubóstwa w kraju. Przysporzyło mu to wrogów wśród byłej bogatszej części społeczeństwa oraz wśród rządu Stanów Zjednoczonych, który utracił swoje wpływy polityczno gospodarcze w tym regionie Ameryki Południowej. Obecnie po wyborze na kolejną kadencję Evo Morales kontynuuje wspólnie z przywódcami Kuby Raulem Castro oraz Wenezueli Nicolasem Maduro budowę socjalizmu XXI wieku (tzw. rewolucja boliwariańska) stanowiąc inspirację dla kolejnych państw Ameryki Południowej do walki o wyzwolenie spod północnoamerykańskiej dominacji militarnej oraz politycznej w tym regionie oraz do przemian mających za cel obalenie niesprawiedliwego kapitalizmu.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.