FANDOM


Butelka zapalająca (nazwa potoczna koktajl Mołotowa) - rodzaj prymitywnego granatu zapalającego. Wykorzystywana głównie do niszczenia wszelkich pojazdów, czasem siły żywej przeciwnika, przez ich podpalenie.

Koktajl Mołotowa

Butelka zapalająca z okresu Wojny Zimowej

Jest to broń tania i bardzo efektywna w walkach ulicznych przeznaczona do zatrzymywania pojazdów opancerzonych, natomiast bardzo niebezpieczna i niehumanitarna dla siły żywej, jeżeli trafi lub używana jest celowo w stosunku do ludzi powoduje ogromne trudno gojące się poparzenia lub bolesną śmierć w płomieniach. W warunkach bojowych jest również niebezpieczna dla samego miotającego.

Broń ta składa się ze szklanej butelki napełnionej w 2/3 łatwopalną cieczą. Najpowszechniej stosowana jest benzyna, jednak jako paliwo można użyć niemal każdej łatwopalnej cieczy (nafta, ropa, denaturat, mieszanki różnych olejów i kwasów). Butelka zazwyczaj zaczopowana jest zwitkiem tkaniny stanowiącej lont. Jest to najpowszechniejszy ze względu na swą prostotę sposób budowy butelek zapalających. Jest on jednak dość niebezpieczny, gdyż butelka nie jest szczelnie zamknięta i istnieje prawdopodobieństwo, że przy przechyleniu butelki wypłynie więcej paliwa, niż jest w stanie wchłonąć materiał i może ono zwilżyć zewnętrzne ścianki butelki, co przy próbie zapalenia lontu może zakończyć się zapłonem i spaleniem samego miotającego. Prawidłowo wykonany koktajl Mołotowa powinien mieć szczelną zatyczkę i lont przywiązany do szyjki butelki. Aby użyć koktajlu Mołotowa podpala się zwilżony cieczą materiał i miota się ręcznie butelkę w kierunku celu.

Nazwa koktajl Mołotowa została wymyślona przez żołnierzy fińskich, którzy używali tej broni przeciw Armii Czerwonej w czasie Wojny zimowej. Wiaczesław Mołotow, jako zastępca przewodniczącego Państwowego Komitetu Obrony, podpisał 7 lipca 1941 roku uchwałę, która zatwierdzała fabryczną produkcję tego rodzaju broni. Prawdopodobnie to właśnie od jego nazwiska wzięła się nazwa tego rodzaju broni.

Skierowane do produkcji radzieckie butelki miały zapalniki chemiczne, które sprawiały, że mieszanka zapalała się samoczynnie w chwili rozbicia butelki. Na uzbrojenie piechoty trafiło kilka typów butelek z mieszankami bazującymi na zagęszczonej ropie lub benzynie, względnie z najskuteczniejszą mieszanką KS, składającą się z białego fosforu rozpuszczonego w dwusiarczku węgla.

Mieszanką KS napełniano butelki z ciemnego szkła. Najpierw wlewano do nich płyn będący warstwą izolacyjną, a pod nią dopiero wtłaczano KS, pozostawiając kilka centymetrów wolnej przestrzeni. Butelki następnie czopowano gumowymi korkami i zabezpieczano drutem oraz taśmą izolacyjną. Pakowane były w drewniane skrzynie i zasypywane ziemią w celu zabezpieczenia przed stłuczeniem i zapłonem w czasie transportu.

Butelki zapalające były powszechnie używane np. w Powstaniu Warszawskim i Wojnie domowej w Hiszpanii. Bywają do dzisiaj używane przez demonstrantów i wszelkiego rodzaju bojówki w walce ze służbami porządkowymi (policja, milicja, żandarmeria).

Michał Iljin (dyskusja) 16:59, maj 14, 2014 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.