FANDOM


Diegtiariowa - Szpagina Wielkokalibrowy (DSzW), ros. Дегтярева - Шпагина Крупнокалиберный (ДШК) - wielkokalibrowy karabin maszynowy konstrukcji radzieckiej.

Dshk

Wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzK

W 1930 roku radziecki konstruktor broni Wasilij Diegtiariow opracował wielkokalibrowy karabin maszynowy (WKM) DK. Jego układ konstrukcyjny, zasada działania, ryglowanie oparte były na innym dziele tego konstruktora – ręcznym karabinie maszynowym DP. Nie była to zbyt udana konstrukcja. Mimo przyjęcia broni w 1934 roku do uzbrojenia Armii Czerwonej, wyprodukowano niewielką jej ilość. Ostatecznie karabin został wycofany z uzbrojenia w 1939 roku. Równocześnie trwały prace modernizacyjne podjęte przez Gieorgija Szpagina i Kolesnikowa. Pierwszy z nich opracował mechanizm zasilania taśmowego typu bębnowego, a drugi – uniwersalną podstawę kołowo-trójnożną. Broń ta została przyjęta do uzbrojenia w 1938 roku, pod oznaczeniem DSzK (skrót od Diegtiariowa-Szpagina Krupnokalibiernyj).

Karabin działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w ściance lufy. Komora gazowa posiada regulator z trzema otworami o różnych średnicach. Zasilany jest taśmowo z metalowej taśmy elastycznej o ogniwach otwartych i pojemności 50 nabojów. Donośnik jest napędzany przez suwadło. Ryglowanie za pomocą rygli symetrycznych, rozchylanych w płaszczyźnie poziomej. Mechanizm uderzeniowy bijnikowy. Bijnik połączony na stałe z suwadłem. Mechanizm spustowy tylko do ognia ciągłego.
Obraz 2502

Podwójnie sprzężony WKM DSzK na podstawie słupowej 2M-1 montowany na okrętach nawodnych. Ustawiony jako eksponat muzealny w Muzeum Obrony Wybrzeża na Helu. Zdjęcie: http://pl.uzbrojenie.wikia.com/wiki/Użytkownik:Michał_Iljin

Wkm DSzK został przyjęty na uzbrojenie Armii Czerwonej w 1938 roku i znajdował się na jej uzbrojeniu przez cały okres II wojny światowej. Służył głównie do obrony przeciwlotniczej. Występował w pododdziałach piechoty na podstawie kołowo-trójnożnej (kołowej, rozkładanej na trójnożną). Często był ustawiany na skrzyniach ciężarówek jako "samobieżny". W oddziałach pancernych montowany był na wieżach ciężkich czołgów oraz ciężkich dział samobieżnych, w marynarce wojennej był montowany na specjalnej podstawie na mniejszych jednostkach pływających jako podstawowe uzbrojenie przeciwlotnicze i przeciwokrętowe, natomiast na większych okrętach jako broń przeciwlotnicza. W 1943 roku znalazł się w uzbrojeniu Ludowego Wojska Polskiego (LWP). Do końca II wojny światowej wyprodukowano ponad 9 000 sztuk różnych odmian. Wkm-y DSzK pozostały w uzbrojeniu również po zakończeniu wojny. Początkowo był podstawowym typem wielkokalibrowego karabinu maszynowego w armiach Układu Warszawskiego. Stosowany był też w innych państwach zaopatrywanych w uzbrojenie przez ZSRR. Stał się drugim co do popularności na świecie systemem wkm-u, po amerykańskim Browning M2. Od połowy lat 50-tych rozpoczął się proces ich wymiany na nowsze typy wkm-ów (głównie NSW i KPW). Obecnie karabiny maszynowe DSzK i DSzKM zostały wycofane z uzbrojenia przez większość armii. W Europie jest używany przez armie krajów mające na uzbrojeniu starsze czołgi radzieckie (T-54 i T-55) np. Rumunię. W Wojsku Polskim DSzK jest używany w armatohaubicach DANA. DSzK jest nadal popularną bronią w krajach trzeciego świata.

Informacje

Dane podstawowe:

Dane techniczne:

  • Kaliber: 12,7 mm
  • Nabój: 12,7 x 108 mm
  • Pojemność magazynka: 50 nabojów
  • Długość: 1 625 mm
  • Szerokość: brak danych
  • Wysokość: brak danych
  • Masa całkowita: 34,0 kg (karabinu)
  • Zasięg skuteczny: 2 000 m
  • Prędkość początkowa pocisku: 850 m/s
    Dshk 001

Wersje:

  • DSzK wz. 1938/46 - odmiana broni przyjęta do uzbrojenia w 1946 roku. Nazywana była ona także DSzKM. Podstawowa zmiana w stosunku do pierwowzoru polegała na zastosowaniu donośnika przesuwakowo-dźwigniowego. Daje on możliwość donoszenia taśmy nabojowej z lewej lub prawej strony broni po odpowiednim przestawieniu elementów.

Użytkownicy:

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.