Demokratyczna Republika Konga (DRK), dawniej: Zair - państwo w Afryce Środkowej położone nad Oceanem Atlantyckim.

Godło Demokratycznej Republiki Konga

Flag of the Democratic Republic of the Congo.svg.png

DRK graniczy od zachodu z Republiką Konga (RK), od północy z Republiką Środkowoafrykańską i Republiką Sudanu Południowego (RSP), od wschodu z Ugandą, Republiką BurundiRepubliką Rwandy i Tanzanią (ZRT), a od południa z ZambiąLudową Republiką Angoli (LRA). DRK podzielona jest na 11 prowincji.

W przeszłości Kongo było kolonią belgijską, niepodległość proklamowano 30 czerwca 1960 roku.

Historia:

Pierwszym Europejczykiem, który dotarł do Konga, był w 1482 roku portugalski żeglarz Diogo Cao. Portugalia nawiązała stosunki dyplomatyczne z królem Konga. Wpływy Europejczyków wzrosły w XIX wieku, kiedy belgijski król Leopold II sfinansował wyprawę Henry'ego Mortona Stanleya wzdłuż rzeki Kongo, mającą na celu ustanowienie tam jego władzy. Podczas konferencji w Berlinie (1884-1885) uznano Leopolda suwerenem Wolnego Państwa Kongo. W 1908 roku Leopold scedował Kongo państwu belgijskiemu i od tego momentu stało się ono oficjalnie kolonią pod nazwą Kongo Belgijskie.

Belgia przyznała niepodległość Demokratycznej Republice Konga 30 czerwca 1960 roku. Natychmiast wybuchła wojna domowa, a bogate w surowce mineralne prowincje Katanga i Kasai dokonały secesji proklamując niepodległe państwa. Separatyści uzyskali wsparcie ze strony rządu Belgii i górniczych firm tj. Union Minière. Konflikt doprowadził do interwencji zbrojnej Belgii. Pierwszy premier DRK Patrice Lubumba ostro sprzeciwił się temu i zwrócił się z prośbą o rozwiązanie kryzysu do Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). Pomimo przybycia wojsk ONZ konflikt nadal trwał. Lumumba zwrócił się o pomoc do Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA) w transporcie wojska do stłumienia secesji. Kiedy otrzymał odmowę, skierował prośbę do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), który odpowiedział pozytywnie i przysłał samoloty transportowe, broń, żywność, materiały medyczne i ciężarówki mające przewozić kongijskich żołnierzy do KatangiNa początku 1961 roku oddziały wierne generałowi Mobutu Sese Seko zabiły premiera Lumumbę, schwytanego w grudniu 1960 roku. Przy pomocy ONZ została zażegnana secesja Katangi (1962 rok) oraz Kasai (1963 rok). W 1965 roku władzę przejął gen. Mobutu i w 1971 roku zmienił nazwę kraju na Zair. Mobutu w polityce międzynarodowej zbliżył się do USA, występując przeciw sąsiedniej Ludowej Republice Angoli (LRA) wspieranej przez Związek Radziecki (ZSRR). Mobutu mimo że wyprowadził ojczyznę z kryzysu został dyktatorem. W Kongu rozpowszeniła się korupcja i bieda co doprowadziło do załamania gospodarki.

W 1996 roku we wschodniej części Konga wybuchła rebelia dowodzona przez Laureanta Kabilę. W wojnie domowej uczestniczyły także inne kraje w regionie (m.in Uganda). Po zdobyciu stolicy kraju Kinszasy w 1997 roku dyktator uciekł do Maroka gdzie w tym samym roku zmarł. Sytuacja w kraju pozostała jednak nadal niestabilna i już w sierpniu 1998 roku wybuchła rebelia wspierana przez Rwandę i Ugandę. Pomoc Kabili zaoferowały afrykańskie państwa socjalistyczne: Angola (LRA), Namibia (RN) oraz Zimbabwe (RZ). 10 lipca 1999 roku sześć krajów afrykańskich, biorących udział w konflikcie, podpisało w Lusace porozumienie pokojowe kończące konflikt. W styczniu 2001 roku Laurent Kabila został zabity, a urząd prezydenta objął jego syn Joseph Kabila. Wojna domowa doprowadziła do bardzo złej sytuacji politycznej i gospodarczej kraju, spuścizną po niej były konflikty w prowincji Ituru i Kiwu. W 2012 roku zbuntował się gen. Bosco Ntaganda. Dezerterzy opanowali miato Goma lecz później się z niego wycofali. Ntaganda w 2013 roku odwiedził ambasadę USA w Rwandzie i dobrowolnie wydał się w ręce Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu. W czasie Kongijskich wojen popełniono wiele zbrodni. W DRK stacjonują żołnierze Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ).

Gospodarka:

W prowincji Shaba znajdują się jedne z największych złóż miedzi na świecie. W Kongu wydobywa się także diamenty, tantal, kobalt i cynę. W kraju tym uprawia się kawę, olej palmowy, banany i ryż. Zasoby naturalne Konga są warte ok. 24 Biliony dolarów. Mimo tego kraj ten jest jednym z najbiedniejszych na świecie, a jego obywatele żyją za 1 dolara dziennie.

Demokratyczna Republika Konga jest członkiem organizacji międzynarodowych: Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ)Światowej Organizacji Handlu (WTO), Ruchu Państw Niezaangażowanych oraz Unii Afrykańskiej (UA).

Informacje

Dane podstawowe:

Stolica Kinszasa
język urzędowy Kongo i Francuski
prezydent Joseph Kabila
powierzchnia 2 344 858 km²
liczba ludności 71 712 867
PKB całkowite 27,5 mld USD
PKB na osobe 369 USD

Partie polityczne:

  • brak danych

Przedsiębiorstwa zbrojeniowe:

  • nie istnieją

Armia:

Siły zbrojne DRK liczą od 152 000 żołnierzy oraz 1 500 rezerwistów. W obecnej formie Wojsko Konga istnieje od 1997 roku. Żołnierze początkowo wywodzili się oddziałów partyzanckich Kabili. Wojsko bierze udział w walkach z rebeliantami  i dezerterami na wschodzie kraju. Kongijscy żołnierze często sądzeni są za gwałty, które w Kongu są metodą prowadzenia wojny (żołnierze którzy bez skutku bronili Gomy w 2012 roku odreagowali porażkę gwałtami w kongijskich wioskach). Sprzęt Armii Konga pochodzi głównie z byłego ZSRR oraz Chin (CHRL). Od pewnego czasu pozyskuje się broń produkowaną na Ukrainie.

Żołnierze Armii DRK

Sprzęt i uzbrojenie wojska Demokratycznej Republiki Konga:

Biografie:

Galeria:

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.