FANDOM


Fidel Alejandro Castro Ruz - (ur. 13 sierpnia 1926 roku w Biránie, zm. 25 listopada 2016 roku w Hawanie) - z wykształcenia adwokat, wybitny kubański rewolucjonista i polityk. Przywódca rewolucji kubańskiej i Przewodniczący Rady Państwa Republiki Kuby (RK) w latach 1976-2008.
Fidel Castro

Fidel Alejandro Castro

Młodość

Syn galicyjskiego imigranta Ángela Castro y Argiza (1875-1956), plantatora trzciny cukrowej w okolicach miasta Birán. Pochodzący z ubogiej rodziny chłopskiej Ángel w 1911 roku ożenił się z Marią Luisą Argotą Reyes, z którą miał pięcioro dzieci. Następnie zawarł nieformalny związek z Liną Ruz González (1903-1963), służącą pochodzącą z Wysp Kanaryjskich. Lina urodziła mu trzech synów i cztery córki. Ángel ożenił się z Liną w 1943 roku. Fidel Castro był trzecim dzieckiem Liny (pozamałżeńskim). Urodził się 13 sierpnia 1926 roku. Z powodu bycia nieślubnym dzieckiem, otrzymał pierwotnie nazwisko matki.

Dorastał u boku dzieci pracowników z gospodarstwa, których dużą część stanowili haitańscy imigranci zarobkowi afrykańskiego pochodzenia. Ochrzczono go, gdy miał około 6 lat. Jego ojcem chrzestnym był konsul haitański Luis Hibbert. Później został ateistą. Jako dziecko pracował przy uprawie trzciny. Po ukończeniu szóstego roku życia wraz z braćmi został wysłany do szkoły w Santiago de Cuba. Mieszkał tam w ciasnocie i względnym ubóstwie, często ze względu na nie najlepszą sytuację opiekuna nie miał co jeść. Od 1942 roku uczęszczał do szkoły z internatem w Santiago La Salle. W 1944 roku zdobył tytuł najlepszego sportowca szkoły. Ze względu na naganne zachowanie został wyrzucony ze szkoły. Rodzice przenieśli go do prywatnej szkoły jezuitów w Santiago Dolores. Pod koniec 1945 roku przeniósł się do bardziej prestiżowej szkoły jezuickiej uniwersytetu El Colegio de Belén w Hawanie, gdzie został zaangażowany w ruch studenckiego protestu. Na ówczesnej Kubie rządzonej przez reżimy prezydentów Geraldo Machado, Fulgencio Batisty i Ramóna Grau San Martína, protesty były dławione, a przywódcy studenccy zabijani lub terroryzowani przez gangi. Doprowadziło to do wytworzenia na kubańskich uniwersytetach kultury „gangsterismo”. Uniwersytety zdominowane były przez uzbrojonych studentów, którzy parali się także działalnością kryminalną.

Działalność polityczna

Będący zwolennikiem antyimperializmu i przeciwnikiem amerykańskich interwencji na Karaibach, Castro został członkiem Komitetu Uniwersyteckiego na rzecz niepodległości Portoryko i Komitetu na rzecz Demokracji w Republice Dominikańskiej. Bezskutecznie starał się o fotel przewodniczącego Federacji Studentów. W listopadzie 1946 roku jego działalność została opisana na pierwszych stronach kilku gazet. Pozostawał w kontakcie z członkami studenckich grup lewicowych, w tym Partii Socjalistycznej (Partido Socialista Popular – PSP), Ruchu Rewolucyjno-Socjalistycznego (Movimiento Socialista Revolucionaria – MSR) oraz Powstańczego Związku Rewolucyjnego (Unión Insurrecional Revolucionaria – ÚIR). W 1947 dołączył do Kubańskiej Partii Ludowej (KPL) - zwanej ortodoksyjną, założonej przez doświadczonego polityka Eduardo Chibása. Partia Narodu krytykowała powszechną korupcję i żądała reform politycznych. Choć Chibás przegrał wybory, Castro nadal angażował się w działania w jego imieniu. Po eskalacji przemocy na uniwersytetach z udziałem studentów zatrudnianych przez reżim Grau’a, Castro otrzymał pogróżki, w których grożono mu śmiercią i żądano od niego opuszczenia uniwersytetu. Castro od tej chwili zaczął nosić broń i otaczał się uzbrojonymi przyjaciółmi.

W kolejnych latach pracował w stolicy Kuby Hawanie jako adwokat. W 1952 roku został wybrany do Izby Reprezentantów z ramienia swojej partii KPL. Po zamachu stanu generała Fulgencio Batisty z marca 1952 roku rozpoczął formowanie oddziałów partyzanckich. W 1953 roku poprowadził grupę rewolucjonistów do ataku na koszary wojskowe Moncada w Santiago de Cuba. Został aresztowany i następnie skazany na 15 lat więzienia. W 1955 roku został wypuszczony w ramach amnestii. Wyjechał do Meksyku, gdzie przebywał ne emigracji i sformował rewolucyjny Ruch 26 Lipca. W 1956 roku z grupą rewolucjonistów (w tym bratem Raúlem oraz Ernesto "Che" Guevarą) wylądował na południowo-zachodnim wybrzeżu Kuby. Na miejscu przedostał się w góry Sierra Maestra, gdzie rozpoczął antyrządową rewolucję. W styczniu 1959 roku wkroczył do Hawany i ogłosił się naczelnym dowódcą sił zbrojnych, a od lutego 1959 roku także premierem.

Jako faktyczny przywódca kraju upaństwowił (znacjonalizował) cały przemysł, banki oraz skonfiskował własność amerykańskich firm i obywateli. Doprowadził także do realizacji reformy rolnej. W 1961 roku rozpoczęto także kampanię alfabetyzacji, mającą na celu upowszechnienie umiejętności czytania i pisania. Reformy i przejęcie amerykańskich firm przyczyniło się do zerwania relacji dyplomatycznych ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki (USA). Od tamtego czasu Kuba zacieśniła relacje ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), od którego otrzymała pomoc gospodarczą i wojskową. Po zorganizowanej przez amerykańskie CIA Inwazji w Zatoce Świń z 1961 roku, proklamował socjalistyczny charakter rewolucji oraz odwołał się do ideologii marksizmu-leninizmu. W 1976 roku uchwalono kubańską konstytucję, zezwolono także na pierwsze po rewolucji wybory pośrednie do parlamentu, wówczas Fidel Castro uzyskał pełnię władzy politycznej i wojskowe. Po chwilowej liberalizacji polityki gospodarczej w połowie lat 70-tych i kryzysie społeczno-politycznym w 1981 roku nastąpiło ponowne zaostrzenie kursu w polityce wewnętrznej. Pod koniec lat 90-tych Fidel Castro ponownie przeprowadził pewną liberalizację życia na Kubie. W 2006 roku zrezygnował z władzy przekazując ją młodszemu bratu Raúlowi Castro, a w 2008 roku ustąpił ze stanowiska przewodniczącego Rady Państwa.

Fidel Castro zmarł 25 listopada 2016 roku w Hawanie, w wieku 90 lat. W nocy z 25 na 26 listopada informację o jego śmierci podał brat i następca Raúl Modesto Castro. Przyczyną śmierci były dolegliwości jelitowe przywódcy, które wcześniej w 2006 roku zmusiły go do częściowego, a w 2008 roku do pełnego oddania władzy w ręce brata. Końcową część życia spędził w częściowej izolacji, czasami komentując wydarzenia w prasie i sporadycznie przyjmując zagraniczne delegacje.


Michał Iljin (dyskusja) 13:16, sty 13, 2020 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.