US Rifle 7,62 mm M14 – produkowany w latach sześćdziesiątych XX wieku amerykański karabin samopowtarzalny kalibru 7,62 x 51 mm.

Informacje[edytuj | edytuj kod]

Dane podstawowe i techniczne:[edytuj | edytuj kod]

Broń M14
Prototypy 1954
Produkcja seryjna 1959 - 1964
Państwo USA
Rodzaj Karabin samopowtarzalny
Kaliber Nabój 7,62 x 51 mm
Masa (kg) 4,1
Długość (mm) 1129
Prędkość początkowa pocisku (m/s) 853
Zasięg skuteczny (m) 450
Pojemność magazynka 20
Szybkostrzelność teoretyczna (strz / min) 700

Imagesm14.jpeg

Po zakończeniu II wojny światowej podstawowym karabinem amerykańskiej piechoty był M1 Garand. Był to solidny karabin samopowtarzalny, ale o dużej masie i z nietypowym zasilaniem z ośmionabojowych ładowników obniżającym szybkostrzelność praktyczną. Już w czasie II wojny światowej podejmowano próby opracowania wersji karabinu M1 Garand zasilanej z magazynków, ale prace zakończyły się na etapie prototypu. Do prac nad nowym karabinem powrócono wraz z wprowadzeniem do uzbrojenia nowej amunicji T65E3 (7,62 × 51 mm), która wkrótce stała się jako 7,62 mm NATO (.308 NATO) standardową amunicją karabinową państw paktu. Konkurs na broń dla piechoty wygrał M14, konkurując z karabinem FN FAL. Był bronią solidną i niezawodną, ale poza zasilaniem magazynkowym właściwie pod żadnym względem nie przewyższał karabinu M1 Garand. Niewiele lżejszy i dłuższy, nie sprawdzał się jako karabin strzelający seriami. Zbyt silny nabój powodował, że broni nie dało się opanować i utrzymać na celu. W rezultacie większość karabinów używanych w armii amerykańskiej była pozbawiona możliwości strzelania seriami (w drużynie piechoty były tylko dwa w pełni automatyczne karabiny M14, reszta była w wersji samopowtarzalnej).

W rezultacie już w 1963 roku, po zaledwie pięciu latach od rozpoczęcia produkcji, decyzją sekretarza obrony Roberta S. McNamary produkcję wstrzymano. Do tego czasu wyprodukowano 1 380 346 sztuk karabinu M14. Po wprowadzeniu do uzbrojenia karabinu M16, karabiny M14 wycofano z uzbrojenia. Nieliczne pozostałe egzemplarze są używane przez niektóre oddziały specjalne.

Wersje:[edytuj | edytuj kod]

Wersje wojskowe:

  • M14 – wersja standardowa
  • M14A1 – wersja karabinu M14 o inaczej ukształtowanej kolbie zakończonej gumowym trzewikiem, z wyodrębnionym chwytem pistoletowym. Karabin był wyposażony w lufę zakończoną osłabiaczem podrzutu, dwójnóg i chwyt przedni. Miała pełnić funkcję ręcznego karabinu maszynowego, ale z powodu małej masy, niewymiennej lufy i mało pojemnego magazynka nie była pełnowartościowym karabinem maszynowym.
  • M14 Mod 0 Enhanced Battle Rifle – udoskonalona wersja karabinu przeznaczona do użycia w jednostkach specjalnych US Marines
  • M15 – ręczny karabin maszynowy będący pochodną M14. Wyprodukowany w niewielkiej liczbie egzemplarzy.
  • M21karabin wyborowy powstający przez przebudowę wyselekcjonowanych pod względem rozrzutu karabinów M14

Type 57 – oznaczenie karabinów produkowanych na Tajwanie (rząd Tajwanu zakupił w 1968 roku linię produkcyjną karabinów M14 należącą do zakładów Springfielda)

  • M36 SWS i M89SR – izraelskie karabiny wyborowe, wersje M14 w układzie bullpup

Wersje cywilne:

  • M14 „National Match Rifle” – samopowtarzalny karabin sportowy
  • M14M – wersja produkowana dla członków NRA
  • M14ATM – wersja samopowtarzalna produkowana przez Springfielda
  • M14 Sporter – samopowtarzalna wersja produkowana przez chiński koncern Norinco. Ze względu na amerykańskie przepisy pozbawiony tłumika płomieni i obsady bagnetu.

Użytkownicy:[edytuj | edytuj kod]

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.