FANDOM


PZL Mi-2 (ros. ПЗЛ Mи-2) - śmigłowiec wielozadaniowy konstrukcji radzieckiej produkowany w Polsce.
Mi-2 6

Śmigłowiec Mi-2 w barwach Armii Radzieckiej.

Śmigłowiec zaprojektowany przez radzieckie biuro konstrukcyjne Michaiła Leontjewicza Mila służący głównie do celów transportowych, łącznikowych i rozpoznawczych. Produkcję seryjną na mocy umowy licencyjnej powierzono polskim zakładom PZL WSK Świdnik. Był to jedyny śmigłowiec konstrukcji radzieckiej, którego nie produkowano na terenie ZSRR oraz drugi (po Mi-6) śmigłowiec z napędem turbinowym skonstruowany przez Michaiła Mila.

Konstrukcja duralowa, półskorupowa. Wirnik główny trójłopatowy, metalowy. Wyposażenie do lotów bez widzialności. Podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim, stałe. Główny zbiornik paliwa o pojemności 600 litrów znajduje się pod podłogą kabiny. Ponadto istnieje możliwość zainstalowania po bokach kadłuba dwóch dodatkowych zewnętrznych zbiorników paliwa o pojemności 238 litrów każdy. Na wyposażenie standardowe śmigłowca Mi-2 składa się radiokompas, żyrokompas, radiowysokościomierz i radiostacja.

07mi2

Śmigłowiec Mi-2 w barwach polskiej Milicji Obywatelskiej

Oblotu pierwszego prototypu dokonano w dniu 7 października 1961 roku w ZSRR, dokonał tego pilot doświadczalny Herman Ałfiorow. W dniu 25 września 1962 roku pierwszy prototyp zaprezentowano członkom rządu radzieckiego i przedstawicielom Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL). Po tej prezentacji postanowiono rozpocząć produkcję seryjną w Polsce. W międzyczasie w maju 1963 roku na jednym z prototypów został pobity międzynarodowy rekord prędkości 253,8 km/h na trasie zamkniętej 100 km. Dokonał tego pilot doświadczalny B. Anapow. Rekord ten został pobity w czerwcu 1966 roku, tym razem przez kobietę Tatianę Russian. Po zawarciu na początku 1964 roku kontraktu pomiędzy ZSRR a PRL na przeniesienie budowy śmigłowców do Polski w 1965 roku uruchomiono w Świdniku produkcję seryjną, także na eksport, głównie do ZSRR oraz innych krajów socjalistycznych. Związek Radziecki pomógł zorganizować produkcję sprzętu i dostaw części zamiennych.

PL MWP Mi-2P

Mi-2 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie w swym pierwotnym fabrycznym malowaniu.

Początkowo PZL Mi-2 miał być wyłącznie cywilnym i wojskowym śmigłowcem pasażersko - transportowym. Z czasem zaczęto jednak konstruować i produkować nowe specjalistyczne wersje, także bojowe. Pierwszy egzemplarz nowej maszyny trafił do Sił Powietrznych PRL 29 grudnia 1966 roku, w roku następnym zaczęły się regularne dostawy do jednostek Ludowego Wojska Polskiego (LWP), również w 1967 roku Polska zaprezentowała nowy śmigłowiec na 27 Międzynarodowym Salonie Lotniczym we francuskim Le Bourget. W Polsce oprócz sił zbrojnych śmigłowce Mi-2 użytkowały lub do tej pory użytkują cywilne służby, takie jak Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR), Milicja Obywatelska (MO) następnie Policja, Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (GOPR).

Mi-2 LPR

Mi-2SR wersja sanitarno-ratownicza w barwach polskiego Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (LPR)

Informacje

Dane podstawowe:

  • Typ śmigłowca: wielozadaniowy
  • Załoga: 1-2 osoby + 7-8 pasażerów
  • Prototypy: 1961
  • Produkcja: 1965 - 1992
  • Wyprodukowane egzemplarze: ponad 5400szt.

Dane techniczne:

  • Silnik: 2 turbinowe, turbowałowe PZL Rzeszów GTD-350 po 400 KM każdy
  • 36mi2rm2706

    Mi-2RM wersja ratownicza morska w barwach lotnictwa Polskiej Marynarki Wojennej Źródło: Muzeum Ratownictwa

    Średnica wirnika: 14,50 m
  • Długość kadłuba: 11,94 m
  • Wysokość: 3,75 m
  • Masa własna: 2 400 kg
  • Masa całkowita: 3 550 kg
  • Prędkość maks: 210 km/h
  • Wznoszenie: 4,5 m/s
  • Pułap: 4000 m
  • Zasięg: 170 km (wersje uzbrojone), 270 km (wersje bez uzbrojenia z dodatkowymi zbiornikami zewnętrznymi)
  • Zapas paliwa: 600 l. (zbiornik główny), 1076 l. (z dodatkowymi zbiornikami)
  • Uzbrojenie: W wersji uzbrojonej 1 km 7,62 mm i na wysięgnikach podwieszane 4 wyrzutnie po 32 niekierowane pociski rakietowe. W wersji przeciwpancernej 1 działko 23 mm i na wysięgnikach podwieszane 4 kierowane pociski rakietowe przeciwpancerne z zapasem 4 pocisków w przedziale ładunkowym
    Mi-2Ch

    Mi-2ch wersja stawiania zasłon dymnych

Wersje:

  • Mi-2T - wersja transportowa przeznaczona do przewozu 8 osób lub ładunku o masie do 700 kg wewnątrz kabiny. Ponadto wersja ta posiadała dźwig elektryczny o udźwigu 120 kg
  • Mi-2R - wersja rolnicza (oblatana 20 czerwca 1968 roku) przeznaczona do rozpylania ciekłych pestycydów oraz zrzucania nawozu w postaci proszków i granulatu. Mi-2R wyposażono w dwa zbiorniki (każdy o pojemności 700 l) zamocowane po bokach kadłuba. W zależności od zastosowania śmigłowca zbiorniki posiadały dysze zakończone pompami (oprysk) lub wentylatorem (rozpylanie). Większość śmigłowców tej wersji zostało wyeksportowanych do ZSRR. W Polsce Mi-2 w wariancie rolniczym wykorzystywano głównie w Państwowych Gospodarstwach Rolniczych (PGR)
  • Mi-2P - wersja pasażerska przeznaczona do przewozu 6-8 pasażerów wraz z bagażem. Kabina pasażerska Mi-2 P różniła się od wersji transportowej fotelami z lepszą tapicerką, zainstalowaniem składanego stolika, pokryciem ścian dźwiękoszczelnymi panelami oraz wyłożeniem podłogi wykładziną
  • Mi-2Sz (lub Mi-2U) - wersja szkolna wyposażona w układ podwójnych sterownic
  • Mi-2D „Przetacznik” - wersja dowódcza (opracowana w 1967 roku) zaprojektowana jako latające stanowiska dowodzenia. Mi-2D wyposażono w specjalistyczny sprzęt łączności. Wszystkie śmigłowce tej wersji trafiły do Ludowego Wojska Polskiego (LWP)
  • Mi-2SR - wersja sanitarno-ratownicza wyposażona w specjalne szyny, które umożliwiły umocowanie w kadłubie dwóch noszy. Wersja ta mogła przewozić dwóch chorych na noszach, a dwóch kolejnych na siedzeniach. Ponadto w śmigłowcu znajdowało się jeszcze jedno miejsce dla lekarza lub sanitariusza. Maszyny w wariancie sanitarnym wyposażono także w podstawowe wyposażenie instalowane w karetkach pogotowia. Pierwsze śmigłowce w tej wersji dostarczono do służb ratunkowych w 1972 roku i była używana przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR)
  • Mi-2RM - wersja ratownicza morska (opracowana w 1969 roku). Mi-2RM posiadały dodatkowy zbiornik paliwa w kadłubie, podnośnik hydrauliczny, apteczkę, nosze oraz tratwy ratunkowe. Zbudowano łącznie 16 śmigłowców tej wersji, wszystkie trafiły do 28 Eskadry Ratowniczej MW oraz 18 Eskadry Lotnictwa Łącznikowego MW
  • Mi-2RL - wersja ratownicza lądowa (opracowana w 1975 roku). MI-2RL wyposażono w podnośnik zainstalowany po lewej stronie kadłuba, reflektory, nosze i zestaw pierwszej pomocy. Wyprodukowano 10 sztuk Mi-2 RL
  • Mi-2RS „Padalec” - wersja rozpoznawania skażeń (opracowana w latach 70-tych). Mi-2RS wyposażono w kilka zestawów specjalistycznego sprzętu do wykrywania skażeń (rentgenometr, czujnik skażenia, przyrząd rozpoznania chemicznego). Wyposażenie to uzupełniono w późniejszym okresie rentgenometrem lotniczym, urządzeniem do pobierania próbek skażonej gleby oraz urządzeniem do pobierania próbek skażonego powietrza. Ponadto tą wersję wyposażono w filtr chroniący załogę przez skutkami przebywania w skażonej strefie
  • Mi-2Ch „Chemik” - wersja do stawiania zasłon dymnych (opracowana w latach 80-tych). Mi-2Ch wyposażono w system WZD-80. System działa na zasadzie wykorzystania gazów spalinowych pochodzących z silników do wytworzenia dymu. Generatory dymu zostały zainstalowano na zewnętrznych wspornikach w tylnej części kadłuba. Ponadto śmigłowce Mi-2 Ch wyposażono w zestaw do wykrywania skażeń, taki sam jak na śmigłowcach Mi-2RS
  • Mi-2FM - wersja fotogrametyczna, wyposażona w aparat fotograficzny WILD RC-8 zainstalowany w tylnej części kadłuba
  • Mi-2US - wersja uzbrojona (opracowana w pod koniec lat 60-tych). Mi-2US posiadał przebudowaną kabinę pilotów, instalację fotokarabinu oraz dwa zewnętrzne wysięgniki na uzbrojenie. Uzbrojenie stanowiło działko NS-23 kal. 23 mm i cztery karabiny maszynowe PK kal. 7,62 mm zamocowane parami na wysięgnikach po obu stronach kadłuba. Dostawy tej wersji do jednostek wojskowych rozpoczęto w 1973 roku
  • Mi-2URN „Żmija” - wersja uzbrojona w wyrzutnie rakiet niekierowanych. W tej wersji karabiny maszynowe PK zastąpiono dwiema wyrzutniami rakiet MARS-2 kal. 57 mm. (Jedna wyrzutnia mieściła 16 niekierowanych rakiet). Poza tym na uzbrojenie składało się działko NS-23 i dwa km PK umieszczone w oknach. Część Mi-2URN powstała poprzez przebudowę Mi-2US.
  • Mi-2URP „Salamandra” - wersja uzbrojona w wyrzutnie rakiet przeciwpancernych. W tej wersji na uzbrojenie składało się działko NS-23 oraz 4 rakiety przeciwpancerne 9M14 Malutka. Wersja ta trafiła do LWP w 1975 roku
  • Mi-2URP-G „Gniewosz” - zmodyfikowana wersja Mi-2URP, w której standardowe mocowanie rakiet przeciwpancernych zamieniono na zintegrowaną belkę „Salamandra-Gniewosz”. W ten sposób pod końcówką każdego z wysięgników możliwa jest instalacja dwóch rakiet przeciwlotniczych Strzała 2M. Większość Mi-2URP-G powstała przez przebudowanie Mi-2URP, a tylko 3 śmigłowce powstały od podstaw

Modernizacje:

  • PZL Kania - gruntowna modernizacja śmigłowca Mi-2 opracowana w latach 1977 - 1979 polegająca na wymianie silników, zainstalowaniu lepszej aparatury nawigacyjnej, lżejszych baterii pokładowych, zastosowaniu kompozytowych łopat oraz zachodniej awioniki

Użytkownicy:

Bibliografia:

  • Andrzej Glass "Samoloty '85" NOT-SIGMA Warszawa 1986

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 21:00, maj 16, 2013 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.