FANDOM


Okręt podwodny projektu 877 "Halibut" (ros. Подводная лодка проекта 877 "Палтус") - okręt podwodny III generacji konstrukcji radzieckiej o napędzie dieslowsko-elektrycznym.
Okręt typu 877

Okręt podwodny typu 877 "Halibut"

Orzel-III Facta Nautica-673x476

Okręt podwodny typu 877E ORP "Orzeł"

Rozwój sonarów w latach 70-tych doprowadził do wzrostu możliwości wykrywania pola akustycznego wytwarzanego przez okręty podwodne. Radzieccy konstruktorzy okrętów podwodnych postanowili więc zwrócić główną uwagę na zmniejszenie wytwarzanego przez nie hałasu. Ponieważ nie udało się obniżyć hałasu okrętów podwodnych projektu 641B drugiego pokolenia zdecydowano się stworzyć całkowicie nową jednostkę. W związku z tym biuro konstrukcyjne CKB-18 "Rubin" rozpoczęło prace projektowe nad okrętami podwodnymi trzeciej generacji. Ten typ okrętu podwodnego miał stać się standartową jednostką dla flot Układu Warszawskiego oraz zaprzyjaźnionych państw socjalistycznych. Nowy okręt zbudowany w stoczni Sudomech w Leningradzie jest jednostką przeznaczoną przede wszystkim do zwalczania innych okrętów podwodnych. Wersja ulepszona przeznaczona dla Marynarki Wojennej ZSRR została oznaczona jako Projekt 636, w 1993 roku jednak została udostępniona dla zagranicznych odbiorców.

Okręt podwodny projektu 877 wyposażony jest w sześć wyrzutni torpedowych z zapasem 18 torped. Torpedy umieszczone są w szczelnie zamkniętych kontenerach wypełnionych azotem. Zamiast torped okręt może przenosić 24 miny odpalane z tych samych wyrzutni. Ponadto okręty w wersji dla floty ZSRR, Wietnamu (SRW) oraz dla Indii (RI) posiadają możliwość wystrzeliwania rakietowych pocisków manewrujących. W tylnej części kiosku znajduje się przestrzeń przewidziana dla żołnierza z naramienną wyrzutnią rakietowych pocisków przeciwlotniczych krótkiego zasięgu 9K34 Strzała lub 9K38 Igła. Okręt może przenosić osiem takich pocisków, służących do obrony jednostki przed atakiem lotniczym, w czasie przebywania okrętu na powierzchni. W części dziobowej na dolnym pokładzie znajduje się kompleks hydroakustyczny MGK-400 złożony ze stacji hydrolokacyjnych różnej częstotliwości, anten i czujników rozmieszczonych w różnych częściach okrętu.
Okręt 636

Okręt podwodny Projektu 636 Floty Czarnomorskiej Federacji Rosyjskiej

Podobnie jak w przypadku wcześniejszych typów radzieckich okrętów podwodnych okręt projektu 877 posiada kadłub dwupokładowy. Stery głębokości zostały zainstalowane w dziobowej części kadłuba. Jak wiele radzieckich okrętów, jednostka ta otrzymała dużą rezerwę wyporu hydrostatycznego wynoszącą aż 32%, co zwiększa zdolność do utrzymania się okrętu na powierzchni, nawet przy zalaniu jednego z sześciu przedziałów okrętu oraz przylegającego zbiornika balastowego. Okręt należy do rodziny pierwszych radzieckich okrętów podwodnych z napędem konwencjonalnym, w których zastosowano kroplowy kształt kadłuba typu albacore. W jego konstrukcji zwrócono też szczególną uwagę na wyciszenie poprzez umieszczenie maszynowni okrętu na specjalnej "tratwie" w celu redukcji hałasu wywoływanego jej drganiami, eliminację otworów zalewowych na kadłubie, umieszczenie sterów głębokości dalej w kierunku rufy oraz otulenie kadłuba powłoką z tworzyw sztucznych (tzw. skóra delfina) co radykalnie zmniejsza możliwość wykrycia okrętu przez stacje hydrolokacyjne przeciwnika. Staranny projekt okrętu oraz wybór użytych do jego budowy materiałów, wpłynął także na drastyczne obniżenie jego pola magnetycznego, co utrudnia wykrycie okrętu za pomocą detektorów anomalii magnetycznych (sensorów MAD) oraz zmniejsza ryzyko zniszczenia za pomocą min magnetycznych. Istotną cechą niektórych wersji projektu 877, jest wysoki poziom automatyzacji zarówno samego okrętu jak i układów kontroli ognia w celu redukcji liczby członków załogi jak i zwiększenia poziomu bezpieczeństwa. Wiele funkcji można wykonać automatycznie pod nadzorem pokładowego komputera. Napęd okrętu składa się z 2 wysokoprężnych silników głównych, głównego silnika elektrycznego oraz rezerwowego kompleksu ruchu. Przekazują one napęd poprzez linię wałów na jedną sześciołopatową śrubę napędową umieszczoną za parą sterów głębokości i sterem kierunku.
Okręt podwodny projektu 877

Jeden z rosyjskich okrętów projektu 877 w czasie rejsu nawodnego na Morzu Bałtyckim

Prototypową jednostkę (przeznaczoną dla marynarki wojennej ZSRR) zwodowano 12 listopada 1980 roku i w 1982 roku wcielono do służby. Okręty tego typu zostały zbudowane w dwóch seriach różniących się właściwościami technicznymi. Jednostki zbudowane dla marynarki wojennej ZSRR były przypisane do projektu 877 i 877KM, a przeznaczone na eksport do projektu 877E (zbudowana 1 z planowanych 4szt. dla Polski) i 877EKM (reszta jednostek). Drugą serię okrętów eksportowych oznaczono jako projekt 636. Okręty trafiły m.in. do flot Algierii (ARLD), Chin (CHRL) oraz Indii (RI).

Również Polska Marynarka Wojenna miała zostać użytkownikiem okrętów projektu 877. Planowano łącznie zakupić 4 jednostki tego typu, jednak powazny kryzys gospodarczy, który dotknął Polskę (PRL) w drugiej połowie lat 80-tych spowodował wycofanie się z tych planów i ostatecznie PMW zakupiła tylko jeden okręt. Stępkę pod budowę okrętu położono 29 września 1984 roku, zaś zwodowano go 7 czerwca 1985 roku. 29 kwietnia 1986 roku w Rydze na terenie Łotewskiej SRR nastąpiło podniesienie bandery wojennej, zaś 13 czerwca 1986 roku okręt przypłynął do portu wojennego w Gdyni, gdzie 21 czerwca tego samego roku przeszedł uroczysty chrzest i nadano mu numer taktyczny 291. Okręt wszedł w skład Dywizjonu Okrętów Wojennych 3 Flotylli Okrętów w Gdyni, w ramach którego prowadzi działalność operacyjną do chwili obecnej. Okręt ORP "Orzeł" (291) jest dziewiętnastym okrętem podwodnym w historii Polskiej Marynarki Wojennej i trzecim noszącym nazwę "Orzeł". W chwili obecnej jest to najmłodszy okręt podwodny w Marynarce Wojennej RP.

Orp orzel wp 15

ORP "Orzeł" przy nabrzeżu

Informacje

Dane podstawowe:

  • Państwo: Związek Radziecki (ZSRR)
  • Producent: Amurskij Sudostroitielnyj Zawod nr 199 im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku, Sudomech w Leningradzie, Zawod nr 112 w Gorkach
  • Typ okrętu: podwodny myśliwski
  • Załoga: 57 osób
  • Prototypy: 1980
  • Produkcja: 1982 - 1995
  • Zbudowane jednostki: 43 szt.
    Kilo 877

    Sylwetka okrętu podwodnego projektu 877 Halibut

Dane techniczne:

  • Napęd: 2 silniki wysokoprężne o mocy 1 700 KM każdy oraz silnik elektryczny o mocy 5 500 KM napędzający jedną śrubę napędową
  • Długość: 72,60 - 73,00 m (różne źródła)
  • Szerokość: 9,90 m
  • Wysokość: 14,50 m
  • Zanurzenie: 6,50 m
  • Prędkość maks. (nawodna): 12 węzłów
  • Prędkość maks. (podwodna): 16 węzłów/ 19 węzłów (projekt 636)
  • Głębokość operacyjna: 240 m
  • Głębokość zanurzenia: 350 m
  • Zasięg: 6 000 Mm
  • Autonomiczność: 45 dób
  • Uzbrojenie: 6 pojedynczych dziobowych wyrzutni torped kal. 533 mm ładowanych automatycznie (łączny zapas 18 torped) lub 24 miny stawiane z wyrzutni torpedowych, 8 pocisków p-lot krótkiego zasięgu 9K34 Strzała lub 9K38 Igła.

Użytkownicy:

Bibliografia:

  • Jarosław Cieślak "Polska Marynarka Wojenna 1995" Wydawnictwo Lampart & Bellona Warszawa 1995
  • Jacek Krzewiński "Okręty Wojenne Świata" NOT-SIGMA Warszawa 1993

Michał Iljin (dyskusja) 20:08, kwi 24, 2013 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.