FANDOM


Linia 1: Linia 1:
PM-63 RAK (RAK - ręczny automat komandosów) - [[Pistolet maszynowy|pistolet maszynowy]] konstrukcji [[Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL)|polskiej]] wz. 1963 [[Kaliber|kalibru]] 9 mm, na [[Nabój|nabój]] [[Nabój 9 x 18 mm Makarowa|9 x 18 mm Makarowa]]. Opracowany przez [[Piotr Wilniewczyc|prof. Piotra Wilniewczyca]]. Broń przeznaczona dla niektórych pododdziałów wojska, w tym załóg wozów bojowych, używana także w [[Milicja Obywatelska (MO)|Milicji Obywatelskiej (MO)]] przez plutony specjalne ZOMO.
+
PM-63 RAK (RAK - ręczny automat komandosów) - [[Pistolet maszynowy|pistolet maszynowy]] konstrukcji [[Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL)|polskiej]] wz. 1963 [[Kaliber|kalibru]] 9 mm, na [[Nabój|nabój]] [[Nabój 9 x 18 mm Makarowa|9 x 18 mm Makarowa]].
  +
  +
Pistolet maszynowy PM-63 został opracowany przez [[Piotr Wilniewczyc|prof. Piotra Wilniewczyca]] z przeznaczeniem dla niektórych pododdziałów wojska, w tym załóg wozów bojowych, używana także w [[Milicja Obywatelska (MO)|Milicji Obywatelskiej (MO)]] przez plutony specjalne ZOMO.
   
 
==<span style="font-size:18px;">Informacje</span>==
 
==<span style="font-size:18px;">Informacje</span>==
===Dane podstawowe i techniczne:===
+
<span style="font-size:16px;">Dane podstawowe i techniczne:</span>
 
{| border="1" cellpadding="1" cellspacing="1" style="width: 500px"
 
{| border="1" cellpadding="1" cellspacing="1" style="width: 500px"
 
| style="text-align: center"|Broń
 
| style="text-align: center"|Broń
Linia 45: Linia 45:
   
   
[[Plik:RAK.jpg|thumb|400px]]W latach pięćdziesiątych rola klasycznych pistoletów maszynowych zmalała. Ustąpiły one miejsca [[Karabin szturmowy|karabinom szturmowym]]. Jednocześnie jednak pojawiła się potrzeba wyposażenia znacznej liczby [[Żołnierz|żołnierzy]] (obsługa broni ciężkiej, załogi [[Czołg|czołgów]] itp) w broń mniejszą i lżejszą od standardowego karabinu. Rolę taką miał odegrać nowy małogabarytowy pistolet maszynowy, a prace nad bronią tej klasy podjęto poza [[Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL)|Polską]] także w innych krajach [[Układ Warszawski|Układu Warszawskiego]] (w [[ZSRR]] powstał [[APS|pistolet Stieczkina APS]], w [[Czechosłowacja (CSRS)|Czechosłowacji]] pistolet maszynowy [[Skorpion|Skorpion vz.61]]).
+
[[Plik:RAK.jpg|thumb|282px]]W latach pięćdziesiątych rola klasycznych pistoletów maszynowych zmalała. Ustąpiły one miejsca [[Karabin szturmowy|karabinom szturmowym]]. Jednocześnie jednak pojawiła się potrzeba wyposażenia znacznej liczby [[Żołnierz|żołnierzy]] (obsługa broni ciężkiej, załogi [[Czołg|czołgów]] itp) w broń mniejszą i lżejszą od standardowego karabinu. Rolę taką miał odegrać nowy małogabarytowy pistolet maszynowy, a prace nad bronią tej klasy podjęto poza [[Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL)|Polską]] także w innych krajach [[Układ Warszawski|Układu Warszawskiego]] (w [[ZSRR]] powstał [[APS|pistolet Stieczkina APS]], w [[Czechosłowacja (CSRS)|Czechosłowacji]] pistolet maszynowy [[Skorpion|Skorpion vz.61]]).
   
 
Projekt wstępny nowego pistoletu maszynowego powstał pod koniec lat pięćdziesiątych w Zakładzie Technologii Mechanicznej Ogólnej Politechniki Warszawskiej. Pracami kierował prof. Piotr Wilniewczyc, a w skład zespołu konstrukcyjnego wchodzili mgr inż. Marian Wakalski, mgr inż. Grzegorz Czubaka i mgr inż. Tadeusz Bednarski. Nowy pistolet maszynowy posiadał szereg unikalnych rozwiązań konstrukcyjnych, nietypowych dla broni tego rodzaju, głównie konstrukcję zamka. Po śmierci prof. Wilniewczyca w roku 1960 prace kontynuowano. Już po opatentowaniu broni zmieniono rodzaj [[Kolba|kolby składanej]] – kolbę obrotową zmieniono na kolbę wysuwaną (nowa kolba została opracowana przez Ryszarda Chełmickiego i Ernesta Durasiewicza z Zakładów Metalowych "Łucznik" i została osobno opatentowana). Po badaniach technicznych i próbach eksploatacyjnych produkcję seryjną nowych pistoletów maszynowych w roku 1964 rozpoczęły Zakłady Metalowe "Łucznik". W roku 1965 został on oficjalnie przyjęty do uzbrojenia Ludowego Wojska Polskiego jako "9 mm pistolet maszynowy wzór 1963"
 
Projekt wstępny nowego pistoletu maszynowego powstał pod koniec lat pięćdziesiątych w Zakładzie Technologii Mechanicznej Ogólnej Politechniki Warszawskiej. Pracami kierował prof. Piotr Wilniewczyc, a w skład zespołu konstrukcyjnego wchodzili mgr inż. Marian Wakalski, mgr inż. Grzegorz Czubaka i mgr inż. Tadeusz Bednarski. Nowy pistolet maszynowy posiadał szereg unikalnych rozwiązań konstrukcyjnych, nietypowych dla broni tego rodzaju, głównie konstrukcję zamka. Po śmierci prof. Wilniewczyca w roku 1960 prace kontynuowano. Już po opatentowaniu broni zmieniono rodzaj [[Kolba|kolby składanej]] – kolbę obrotową zmieniono na kolbę wysuwaną (nowa kolba została opracowana przez Ryszarda Chełmickiego i Ernesta Durasiewicza z Zakładów Metalowych "Łucznik" i została osobno opatentowana). Po badaniach technicznych i próbach eksploatacyjnych produkcję seryjną nowych pistoletów maszynowych w roku 1964 rozpoczęły Zakłady Metalowe "Łucznik". W roku 1965 został on oficjalnie przyjęty do uzbrojenia Ludowego Wojska Polskiego jako "9 mm pistolet maszynowy wzór 1963"

Wersja z 14:45, sie 9, 2013

PM-63 RAK (RAK - ręczny automat komandosów) - pistolet maszynowy konstrukcji polskiej wz. 1963 kalibru 9 mm, na nabój 9 x 18 mm Makarowa.

Pistolet maszynowy PM-63 został opracowany przez prof. Piotra Wilniewczyca z przeznaczeniem dla niektórych pododdziałów wojska, w tym załóg wozów bojowych, używana także w Milicji Obywatelskiej (MO) przez plutony specjalne ZOMO.

Informacje

Dane podstawowe i techniczne:

Broń PM-63 RAK
Państwo Polska (PRL)
Rodzaj Pistolet maszynowy
Prototypy 1960 - 1964
Produkcja seryjna 1964 - 1974
Kaliber Nabój 9 x 18 mm Makarowa
Długość (mm) 333
Masa (kg) 1,6
Pojemność magazynka 15 / 25
Szybkostrzelność teoretyczna (strz/min) 650
Szybkostrzelność praktyczna (strz/min) 120
Zasięg skuteczny (m) 150
Prędkość początkowa pocisku (m/s) 320


RAK
W latach pięćdziesiątych rola klasycznych pistoletów maszynowych zmalała. Ustąpiły one miejsca karabinom szturmowym. Jednocześnie jednak pojawiła się potrzeba wyposażenia znacznej liczby żołnierzy (obsługa broni ciężkiej, załogi czołgów itp) w broń mniejszą i lżejszą od standardowego karabinu. Rolę taką miał odegrać nowy małogabarytowy pistolet maszynowy, a prace nad bronią tej klasy podjęto poza Polską także w innych krajach Układu Warszawskiego (w ZSRR powstał pistolet Stieczkina APS, w Czechosłowacji pistolet maszynowy Skorpion vz.61).

Projekt wstępny nowego pistoletu maszynowego powstał pod koniec lat pięćdziesiątych w Zakładzie Technologii Mechanicznej Ogólnej Politechniki Warszawskiej. Pracami kierował prof. Piotr Wilniewczyc, a w skład zespołu konstrukcyjnego wchodzili mgr inż. Marian Wakalski, mgr inż. Grzegorz Czubaka i mgr inż. Tadeusz Bednarski. Nowy pistolet maszynowy posiadał szereg unikalnych rozwiązań konstrukcyjnych, nietypowych dla broni tego rodzaju, głównie konstrukcję zamka. Po śmierci prof. Wilniewczyca w roku 1960 prace kontynuowano. Już po opatentowaniu broni zmieniono rodzaj kolby składanej – kolbę obrotową zmieniono na kolbę wysuwaną (nowa kolba została opracowana przez Ryszarda Chełmickiego i Ernesta Durasiewicza z Zakładów Metalowych "Łucznik" i została osobno opatentowana). Po badaniach technicznych i próbach eksploatacyjnych produkcję seryjną nowych pistoletów maszynowych w roku 1964 rozpoczęły Zakłady Metalowe "Łucznik". W roku 1965 został on oficjalnie przyjęty do uzbrojenia Ludowego Wojska Polskiego jako "9 mm pistolet maszynowy wzór 1963"

W następnych latach pistolet maszynowy był produkowany bez większych modyfikacji. Zmieniono kształt zaczepu magazynka (zapobiegło to wypadaniu magazynka) i przekonstruowano zatrzask kolby. Broń przystosowano do strzelania amunicją ślepą (stosuje się specjalną lufę z integralnym odrzutnikiem, skonstruowaną przez Mariana Gryszkiewicza i Ryszarda Chełmickiego). Opracowano też kilka wersji nieprodukowanych seryjnie (z tłumikiem dźwięku i na nabój 9 x 19 mm Parabellum). Produkcję pistoletów maszynowych wz.63 zakończono w 1974 roku. W Polsce był używany przez Ludowe Wojsko Polskie (LWP), MO (następnie Policję), SB, Straż Ochrony Kolei. W latach 90-tych był wycofywany z uzbrojenia większości formacji. Do wad PM-63 należała pewna podatność na przypadkowe strzały, spowodowana łatwością samoprzeładowania pistoletu przy upadku lub uderzeniu (m.in. w latach 90-tych. dochodziło do wypadków z pistoletami tego typu w służbie Policji).

Poza użytkownikami polskimi, pistolet maszynowy był używany także przez milicję NRD i Kuby (RK), a także armię Socjalistycznej Republiki Wietnamu (SRW). W czasie wojny chińsko-wietnamskiej w pistolety maszynowe wz. 63 uzbrojone były załogi wietnamskich czołgów.

W latach osiemdziesiątych bezlicencyjną kopię pistoletu maszynowego wz.63 oznaczoną jako Type 82 produkował chiński koncern Norinco (wyprodukowane w Chinach pistolety maszynowe Type 82 zostały wykorzystane w kilku atakach terrorystycznych zorganizowanych przez Abu Nidala). Chińskie pistolety maszynowe Type 82 powstawały w dwóch wersjach. Jedna jest identyczna z pistoletem maszynowym wz.63, druga posiada celownik przerzutowy przeniesiony na koniec zamka i dłuższą kolbę.


Pm63
Pistolet maszynowy wzór 1963 jest indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o odrzut zamka swobodnego z opóźnionym ruchem powrotnym. Broń strzela z zamka otwartego, zamek typu zewnętrznego nasuwa się na lufę i obejmuje ją w przednim położeniu (rozwiązane typowe dla pistoletów samopowtarzalnych, rzadko stosowane w pistoletach maszynowych). W przedniej części zamka znajduje się tzw. łyżka, wystająca przed lufę, pełniąca rolę osłabiacza podrzutu, ustateczniającego broń. Umożliwia ona także napięcie zamka jedną ręką, poprzez naciśnięcie broni łyżką o twardą przeszkodę (taka konstrukcja zamka jest unikalną cechą PM-63). W zamku umieszczony jest sprężynowy opóźniacz bezwładnościowy, zmniejszający szybkostrzelność broni. Mechanizm uderzeniowy igliczny z iglicą stałą, osadzoną w zamku. Mechanizm spustowy bez przełącznika rodzaju ognia ze spustem dwuchodowym (krótkie ściągnięcie spustu powoduje strzał pojedynczy, długie – serie). Bezpiecznik od strzałów przypadkowych – nastawny, unieruchamia zamek w położeniu tylnym i przednim oraz w pośrednim podczas rozkładania i składania broni.

Zasilanie z magazynków 15- i 25-nabojowych dołączanych do gniazda w chwycie (magazynek 15 nabojowy nie wystaje z chwytu). Przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika przerzutowego (nastawy 75 i 150 m) ze szczerbiną.

Pistolet maszynowy wyposażony jest w mało wygodną metalową kolbę składaną (wysuwaną do tyłu, z rozkładaną stopką). Z przodu znajduje się rozkładany chwyt przedni.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.