FANDOM


(Dodano nową stronę „Państwo w zachodniej części ameryki południowej z dostępem do Oceanu Spokojnego. Graniczy z Ekwadorem,Flaga Kolum...”)
 
Linia 1: Linia 1:
Państwo w zachodniej części ameryki południowej z dostępem do Oceanu Spokojnego. Graniczy z Ekwadorem,[[Plik:Flag_of_Peru_(state).svg.png|thumb|300px|Flaga]] Kolumbią, Brazylią, Chile i Boliwią. Jest to trzecie pod względem powierzchni państwo w Ameryce Południowej. Państwo to cechuje się górzystym krajobrazem, przez który przebiega fragment Andów. Peru cechują: piętrowość klimatyczna i duża różnorodność roślinna. Peru znane z kultury Inków jest odwiedzane przez rzesze turystów z całego świata. 
+
Peru - państwo w zachodniej części ameryki południowej z dostępem do Oceanu Spokojnego.
   
Na obszarze dzisiejszego Peru w okresie prekolumbijskim rozwijało się kilka znaczących cywilizacji indiańskich m.in Chavin, Nazca, Ajmara. W 1524 roku na tereny cywilizacji Inków dotarli Hiszpanie. Wykorzystując osłabienie państwa wojną domową między synami ostatniego władcy Huayna Capac - Atahualpą i Huascarem, 160 osobowy oddział (60 konnych i 100 pieszych) pod dowództwem Francisca Pizarra rozpoczął konkwistę na zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej. W roku 1525 doszło do rozpadu imperium Inków, co wykorzystali Pizarro oraz jego podkomendni Diego de Almagro i Hernando de Luque. W krótkim czasie (1531-1535) Hiszpanie, często posługując się podstępem, rozbili wojska inkaskie i opanowali cały kraj. Atahualpa został pojmany, a w roku 1533 zgładzony. Pizarro założył Limę w 1535, a w 1542 roku powstało wicekrólestwo Peru (Nowa Kastylia), które początkowo sprawowało władzę nad wszelkimi ziemiami zdobytymi w całej Ameryce Południowej (oprócz Brazylii, będącej pod kontrolą Portugalczyków, którą zapewniał im Traktat z Tordesillas). W XVI wieku postępowała kolonizacja, osadnictwo, rozwój miejscowego rzemiosła i handlu. Największe znaczenie dla rozwoju Peru miała eksploatacja srebra w miejscowych kopalniach. W XVII i XVIII wieku Peru było najcenniejszą kolonią Hiszpanii. W tym okresie uciskani Indianie próbowali powstań, między innymi Manko Kapak 1535-1537 oraz Powstanie Tupaca Amaru II w 1780, jednak za każdym razem były one krwawo tłumione. Decydujące znaczenie dla niepodległości Peru miało powodzenie, w sąsiednich krajach, antyhiszpańskich powstań pod przywództwem Argentyńczyka Jose de San Martín i Wenezuelczyka Simona Bolivara. Jose de San Martín w 1821 zdobył Limę i doprowadził do proklamacji[[Plik:HerbPeru.png|thumb|282px|Godło]] niepodległości Peru. Pełnię niepodległości Peru uzyskało po zwycięstwie podkomendnego Simona Bolivara, gen. Sucre, który w 1824 roku pokonał Hiszpanów pod Ayacucho. W roku 1825 powstała Boliwia poprzez oderwanie się tzw. Górnego Peru, a w latach 1836-39 Peru i Boliwia pozostawały ze sobą w konfederacji. W roku 1845 prezydentem Peru został Ramon Castilla. Zniósł on niewolnictwo, wprowadził reformę finansów, rozbudował kolej, stworzył powszechny system oświatowy, a także wspierał producentów saletry i nawozów produkowanych z guana. W tym okresie kraj co pewien czas wstrząsany był udanymi i nieudanymi zamachami stanu, doprowadzającymi do zmian prezydentów. W latach 60. XIX wieku Hiszpanie bez powodzenia próbowali odzyskać kontrolę nad Peru, tocząc w latach 1866-67 wojnę z Chile i Peru i w roku 1879 byli zmuszeni uznać jego niepodległość. Przez wieki swojej historii Peru toczyło liczne spory graniczne ze swoimi sąsiadami. Najistotniejsze znaczenie miała tzw. "wojna o saletrę" (lub wojna o Pacyfik) w latach 1879-1883. Chile ostatecznie pokonało sprzymierzone Peru i Boliwię i wojna została zakończona podpisaniem 20 października 1883 traktatu z Ancón. W efekcie Chile otrzymało obfitującą w saletrę peruwiańską prowincję Tarapacá, a dwie inne objęło własną administracją (plebiscyt miał rozstrzygnąć ich przynależność). Ta przegrana wojna spowodowała upadek gospodarczy Peru. Pierwszy konflikt graniczny z Ekwadorem o sporne tereny wzdłuż rzeki Maranon miał miejsce w roku 1941, jednak konflikt ten nie został zażegnany i nawracał w latach 1985 i 1991. Podczas II wojny światowej Peru przez większy czas zachowało neutralność, a dopiero 12 lutego 1945 wypowiedziało wojnę Niemcom i Japonii. Po wojnie, w 1945 r. do władzy dochodzi, dzięki poparciu APRA, prezydent Jose Luis Bustamante (1945-48). Zastosował on w gospodarce elementy interwencjonizmu państwowego. Po jego obaleniu władzę objął Manuel Odria, za rządów którego (1948-56) przy napływie obcych kapitałów nastąpił okres pomyślnego rozwoju gospodarczego. W latach 80. wybuchła trwająca do dziś wojna domowa między rządem a partyzantami z organizacji Świetlisty Szlak. W czasie najintensywniejszych walk dochodziło do wielu masakr na cywilach, a obydwie strony konfliktu werbowały nieletnich. Po okresie po części dyktatorskich rządów Alberto Fujimoriego, w wyborach demokratycznych władzę zdobył Alejandro Toledo, pierwszy prezydent indiańskiego pochodzenia w historii kraju i całej Ameryki Południowej. Mimo pewnych osiągnięć na polu gospodarki i względnego uspokojenia sytuacji w Peru, kraj ten nadal boryka się z licznymi problemami społeczno-politycznymi. Od 2006 do 2011 prezydentem ponownie był[[Plik:Pe-map.png|thumb|281px|Mapa]] Alan Garcia Perez, którego poprzednie rządy w latach 1985-1990 doprowadziły kraj do zapaści gospodarczej. W wyborach w 2011 na prezydenta został wybrany Ollanta Humala, który objął urząd 28 lipca 2011. 
+
[[Plik:HerbPeru.png|thumb|200px|Godło Peru]]
  +
  +
Peru graniczy z [[Ekwador]]em,[[Plik:Flag_of_Peru_(state).svg.png|thumb|200px|Flaga Peru]] [[Kolumbia|Kolumbią]], [[Brazylia|Brazylią]], [[Chile]] i [[Boliwia (RB)|Boliwią (RB)]]. Jest to trzecie pod względem powierzchni państwo w Ameryce Południowej. Państwo to cechuje się górzystym krajobrazem, przez który przebiega fragment Andów. Peru cechują: piętrowość klimatyczna i duża różnorodność roślinna. Peru znane z kultury Inków jest odwiedzane przez rzesze turystów z całego świata.
  +
  +
Na obszarze dzisiejszego Peru w okresie prekolumbijskim rozwijało się kilka znaczących cywilizacji indiańskich m.in Chavin, Nazca, Ajmara. W 1524 roku na tereny cywilizacji Inków dotarli Hiszpanie. Wykorzystując osłabienie państwa wojną domową między synami ostatniego władcy Huayna Capac - Atahualpą i Huascarem, 160 osobowy oddział (60 konnych i 100 pieszych) pod dowództwem Francisca Pizarra rozpoczął konkwistę na zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej. W roku 1525 doszło do rozpadu imperium Inków, co wykorzystali Pizarro oraz jego podkomendni Diego de Almagro i Hernando de Luque. W krótkim czasie (1531-1535) Hiszpanie, często posługując się podstępem, rozbili wojska inkaskie i opanowali cały kraj. Atahualpa został pojmany, a w roku 1533 zgładzony. Pizarro założył Limę w 1535, a w 1542 roku powstało wicekrólestwo Peru (Nowa Kastylia), które początkowo sprawowało władzę nad wszelkimi ziemiami zdobytymi w całej Ameryce Południowej (oprócz Brazylii, będącej pod kontrolą Portugalczyków, którą zapewniał im Traktat z Tordesillas). W XVI wieku postępowała kolonizacja, osadnictwo, rozwój miejscowego rzemiosła i handlu. Największe znaczenie dla rozwoju Peru miała eksploatacja srebra w miejscowych kopalniach. W XVII i XVIII wieku Peru było najcenniejszą kolonią Hiszpanii. W tym okresie uciskani Indianie próbowali powstań, między innymi Manko Kapak 1535-1537 oraz Powstanie Tupaca Amaru II w 1780, jednak za każdym razem były one krwawo tłumione. Decydujące znaczenie dla niepodległości Peru miało powodzenie, w sąsiednich krajach, antyhiszpańskich powstań pod przywództwem Argentyńczyka Jose de San Martín i Wenezuelczyka Simona Bolivara. Jose de San Martín w 1821 zdobył Limę i doprowadził do proklamacji niepodległości Peru. Pełnię niepodległości Peru uzyskało po zwycięstwie podkomendnego Simona Bolivara, gen. Sucre, który w 1824 roku pokonał Hiszpanów pod Ayacucho. W roku 1825 powstała Boliwia poprzez oderwanie się tzw. Górnego Peru, a w latach 1836-39 Peru i Boliwia pozostawały ze sobą w konfederacji. W roku 1845 prezydentem Peru został Ramon Castilla. Zniósł on niewolnictwo, wprowadził reformę finansów, rozbudował kolej, stworzył powszechny system oświatowy, a także wspierał producentów saletry i nawozów produkowanych z guana. W tym okresie kraj co pewien czas wstrząsany był udanymi i nieudanymi zamachami stanu, doprowadzającymi do zmian prezydentów. W latach 60. XIX wieku Hiszpanie bez powodzenia próbowali odzyskać kontrolę nad Peru, tocząc w latach 1866-67 wojnę z Chile i Peru i w roku 1879 byli zmuszeni uznać jego niepodległość. Przez wieki swojej historii Peru toczyło liczne spory graniczne ze swoimi sąsiadami. Najistotniejsze znaczenie miała tzw. "wojna o saletrę" (lub wojna o Pacyfik) w latach 1879-1883. Chile ostatecznie pokonało sprzymierzone Peru i Boliwię i wojna została zakończona podpisaniem 20 października 1883 traktatu z Ancón. W efekcie Chile otrzymało obfitującą w saletrę peruwiańską prowincję Tarapacá, a dwie inne objęło własną administracją (plebiscyt miał rozstrzygnąć ich przynależność). Ta przegrana wojna spowodowała upadek gospodarczy Peru. Pierwszy konflikt graniczny z Ekwadorem o sporne tereny wzdłuż rzeki Maranon miał miejsce w roku 1941, jednak konflikt ten nie został zażegnany i nawracał w latach 1985 i 1991. Podczas II wojny światowej Peru przez większy czas zachowało neutralność, a dopiero 12 lutego 1945 wypowiedziało wojnę Niemcom i Japonii. Po wojnie, w 1945 r. do władzy dochodzi, dzięki poparciu APRA, prezydent Jose Luis Bustamante (1945-48). Zastosował on w gospodarce elementy interwencjonizmu państwowego. Po jego obaleniu władzę objął Manuel Odria, za rządów którego (1948-56) przy napływie obcych kapitałów nastąpił okres pomyślnego rozwoju gospodarczego. W latach 80. wybuchła trwająca do dziś wojna domowa między rządem a partyzantami z organizacji Świetlisty Szlak. W czasie najintensywniejszych walk dochodziło do wielu masakr na cywilach, a obydwie strony konfliktu werbowały nieletnich. Po okresie po części dyktatorskich rządów Alberto Fujimoriego, w wyborach demokratycznych władzę zdobył Alejandro Toledo, pierwszy prezydent indiańskiego pochodzenia w historii kraju i całej Ameryki Południowej. Mimo pewnych osiągnięć na polu gospodarki i względnego uspokojenia sytuacji w Peru, kraj ten nadal boryka się z licznymi problemami społeczno-politycznymi. Od 2006 do 2011 prezydentem ponownie był[[Plik:Pe-map.png|thumb|281px|Mapa]] Alan Garcia Perez, którego poprzednie rządy w latach 1985-1990 doprowadziły kraj do zapaści gospodarczej. W wyborach w 2011 na prezydenta został wybrany Ollanta Humala, który objął urząd 28 lipca 2011. 
   
 
Peru jest krajem rozwijającym się i obciążonym wysokim zadłużeniem zagranicznym, ale jednocześnie jednym z najszybciej rozwijających się w całej Ameryce Południowej. Wzrost gospodarczy w 2006 wynosił 7,7%, w 2007 8,9%, a w roku 2008 9,8%. Waluta jest stabilna, jednak inflacja wzrosła z 1,8% w roku 2007 do 5,8% w 2008. W 2008 PKB na osobę wynosił 8500 $. Głównymi eksporterami do Peru są Stany Zjednoczone – 26,1%, Wielka Brytania – 11,6%, Chiny – 7,9%, Szwajcaria – 7,5%, Japonia – 4,9% (przemysł maszynowy, sprzęt transportowy, żelazo, stal, chemikalia, farmaceutyki, produkty żywnościowe). Najważniejszymi odbiorcami peruwiańskich produktów są: USA – 27,5%, Hiszpania – 8,3%, Chile – 7,9%, Brazylia – 4,7% i Kolumbia – 4,6% (ryby i produkty rybne, złoto, miedź, cynk, ropa, kawa, cukier, bawełna). Podstawą gospodarki jest wydobycie rud miedzi (swoje kopalnie miedźi posiada w Peru polski KGHM), cynku (2. miejsce na świecie),ołowiu, żelaza, ropy naftowej i gazu ziemnego, bizmutu, rtęci, molibdenu, antymonu. Peru to największy producent srebra i guano. Przemysł przetwórczy (huty miedzi i żelaza, zakłady wzbogacania rud) od lat 80. jest stale rozbudowywany. W kraju istnieje także przemysł spożywczy, głównie cukrowniczy, młynarski i przetwórstwa ryb, włókienniczy, środków transportu (montownia ciężarówek Volvo, fabryka autobusów), hemiczny, cementowy, garbarski i rafineryjny. Połowa zakładów przemysłowych  w Peru rozmieszczonych jest wokół Limy, Arequipy i Trujillo. Grunty orne to zaledwie 3% powierzchni kraju. prawia się bawełnę, kukurydzę, ryż, pszenicę, jęczmień, kawy, kakao, maniok, trzcinę cukrową, banany, winorośl, tytoń, herbaty, owoce cytrusowe, drzewo kola, a u wschodnich podnóży Andów istnieją także nielegalne uprawy krzewów kokainowców. W Peru, kraju uznawanym za ojczyznę ziemniaka, jest utworzony największy na świecie bank genów tej rośliny. Zdeponowano tam ponad 10 tysięcy jej odmian. W kraju hoduje się owce, bydło, lamy, alpaki, trzodę chlewną. W Peru istnieje wysoko rozwinięte rybołówstwo (4. miejsce w świecie), korzystające z bogatych łowisk przybrzeżnych, wynajmowanych też innym państwom.
 
Peru jest krajem rozwijającym się i obciążonym wysokim zadłużeniem zagranicznym, ale jednocześnie jednym z najszybciej rozwijających się w całej Ameryce Południowej. Wzrost gospodarczy w 2006 wynosił 7,7%, w 2007 8,9%, a w roku 2008 9,8%. Waluta jest stabilna, jednak inflacja wzrosła z 1,8% w roku 2007 do 5,8% w 2008. W 2008 PKB na osobę wynosił 8500 $. Głównymi eksporterami do Peru są Stany Zjednoczone – 26,1%, Wielka Brytania – 11,6%, Chiny – 7,9%, Szwajcaria – 7,5%, Japonia – 4,9% (przemysł maszynowy, sprzęt transportowy, żelazo, stal, chemikalia, farmaceutyki, produkty żywnościowe). Najważniejszymi odbiorcami peruwiańskich produktów są: USA – 27,5%, Hiszpania – 8,3%, Chile – 7,9%, Brazylia – 4,7% i Kolumbia – 4,6% (ryby i produkty rybne, złoto, miedź, cynk, ropa, kawa, cukier, bawełna). Podstawą gospodarki jest wydobycie rud miedzi (swoje kopalnie miedźi posiada w Peru polski KGHM), cynku (2. miejsce na świecie),ołowiu, żelaza, ropy naftowej i gazu ziemnego, bizmutu, rtęci, molibdenu, antymonu. Peru to największy producent srebra i guano. Przemysł przetwórczy (huty miedzi i żelaza, zakłady wzbogacania rud) od lat 80. jest stale rozbudowywany. W kraju istnieje także przemysł spożywczy, głównie cukrowniczy, młynarski i przetwórstwa ryb, włókienniczy, środków transportu (montownia ciężarówek Volvo, fabryka autobusów), hemiczny, cementowy, garbarski i rafineryjny. Połowa zakładów przemysłowych  w Peru rozmieszczonych jest wokół Limy, Arequipy i Trujillo. Grunty orne to zaledwie 3% powierzchni kraju. prawia się bawełnę, kukurydzę, ryż, pszenicę, jęczmień, kawy, kakao, maniok, trzcinę cukrową, banany, winorośl, tytoń, herbaty, owoce cytrusowe, drzewo kola, a u wschodnich podnóży Andów istnieją także nielegalne uprawy krzewów kokainowców. W Peru, kraju uznawanym za ojczyznę ziemniaka, jest utworzony największy na świecie bank genów tej rośliny. Zdeponowano tam ponad 10 tysięcy jej odmian. W kraju hoduje się owce, bydło, lamy, alpaki, trzodę chlewną. W Peru istnieje wysoko rozwinięte rybołówstwo (4. miejsce w świecie), korzystające z bogatych łowisk przybrzeżnych, wynajmowanych też innym państwom.
  +
==Informacje==
  +
===Dane podstawowe:===
 
{| border="0" cellpadding="1" cellspacing="1" class="article-table" style="width: 500px;"
 
{| border="0" cellpadding="1" cellspacing="1" class="article-table" style="width: 500px;"
|+Informacje Podstawowe
 
|-
 
 
! scope="col"|Prezydent
 
! scope="col"|Prezydent
 
! scope="col"|Ollanta Humala
 
! scope="col"|Ollanta Humala
Linia 29: Linia 29:
 
|-
 
|-
 
|PKB na osobe
 
|PKB na osobe
|6530 USD
+
|
  +
6530 USD
 
|}
 
|}
+
===Armia:===
===Siły Zbrojne===
 
 
Peruwiańskie Siły Zbrojne zostały założone w 1821. Dzielą się na: Wojska Lądowe, Marynarke Wojenną, Siły Powietrzne i Jednostki Specjalne. Peru toczyło wojne z Hiszpanią, Chile i Ekwadorem. W latach 80. peruwiańska armia stawiała opór partyzantom ze ''Świetlistego Szlaku'' i Ruchu Rewolucyjnego im. Tupaca Amaru (MRTA). Jedną z najważniejszych akcji peruwiańskich komandosów było uwolnienie zakładników przetrzymywanych w pałacu prezydenckim (Kryzys zakładników), wśród przetrzymywanych było wielu ważnych polityków peruwiańskich (w tym prezydent Alberto Fujimori), oraz dyplomaci m.in Shinzo Abe, wtedy ambasador Japonii w Peru a obecnie premier Japonii. Uzbrojenie i wyposażenie peruwiańskiej armii jest zróżnicowane. Uzbrojenie pochodzi z Rosji, USA, Europy Zachodniej, Wschodniej, Azji, Brazylii i Argentyny. W kraju zaczyna być opracowywane oryginalne uzbrojenie np. lokalna fabryka broni odpowiedzialna za m.in montaż karabinów Galil, opracowuje swój własny pistolet samopowtarzalny
 
Peruwiańskie Siły Zbrojne zostały założone w 1821. Dzielą się na: Wojska Lądowe, Marynarke Wojenną, Siły Powietrzne i Jednostki Specjalne. Peru toczyło wojne z Hiszpanią, Chile i Ekwadorem. W latach 80. peruwiańska armia stawiała opór partyzantom ze ''Świetlistego Szlaku'' i Ruchu Rewolucyjnego im. Tupaca Amaru (MRTA). Jedną z najważniejszych akcji peruwiańskich komandosów było uwolnienie zakładników przetrzymywanych w pałacu prezydenckim (Kryzys zakładników), wśród przetrzymywanych było wielu ważnych polityków peruwiańskich (w tym prezydent Alberto Fujimori), oraz dyplomaci m.in Shinzo Abe, wtedy ambasador Japonii w Peru a obecnie premier Japonii. Uzbrojenie i wyposażenie peruwiańskiej armii jest zróżnicowane. Uzbrojenie pochodzi z Rosji, USA, Europy Zachodniej, Wschodniej, Azji, Brazylii i Argentyny. W kraju zaczyna być opracowywane oryginalne uzbrojenie np. lokalna fabryka broni odpowiedzialna za m.in montaż karabinów Galil, opracowuje swój własny pistolet samopowtarzalny
   
Uzbrojenie wojsk Peru:
+
====Sprzęt i uzbrojenie wojska Peru:====
 
*S&W M&P
 
*S&W M&P
 
*[[Beretta 92]]
 
*[[Beretta 92]]
Linia 50: Linia 50:
 
*[[Minimi]]
 
*[[Minimi]]
 
*[[PK]]
 
*[[PK]]
  +
*[[HMMWV]]
 
*[[T-55]]
 
*[[T-55]]
 
*[[AMX-13]]
 
*[[AMX-13]]
 
*[[BTR-60]]
 
*[[BTR-60]]
 
*[[Fiat 6614]]
 
*[[Fiat 6614]]
*[[HMMWV]]
 
 
*[[PZR Grom]] - zamówione
 
*[[PZR Grom]] - zamówione
*[[Mi-2]]
+
*[[MiG-29]]
  +
*[[Suchoj Su-22]]
  +
*[[Mi-2|PZL Mi-2]]
 
*[[Mi-8]]
 
*[[Mi-8]]
 
*[[Mi-26]]
 
*[[Mi-26]]
*[[MiG-29]]
+
===Galeria:===
*[[Su-22]]
 
 
<gallery>
 
<gallery>
 
KatedraLima.jpg|Katedra w Limie
 
KatedraLima.jpg|Katedra w Limie

Wersja z 12:50, lis 11, 2013

Peru - państwo w zachodniej części ameryki południowej z dostępem do Oceanu Spokojnego.

HerbPeru

Godło Peru

Peru graniczy z Ekwadorem,
Flag of Peru (state).svg

Flaga Peru

Kolumbią, Brazylią, Chile i Boliwią (RB). Jest to trzecie pod względem powierzchni państwo w Ameryce Południowej. Państwo to cechuje się górzystym krajobrazem, przez który przebiega fragment Andów. Peru cechują: piętrowość klimatyczna i duża różnorodność roślinna. Peru znane z kultury Inków jest odwiedzane przez rzesze turystów z całego świata. Na obszarze dzisiejszego Peru w okresie prekolumbijskim rozwijało się kilka znaczących cywilizacji indiańskich m.in Chavin, Nazca, Ajmara. W 1524 roku na tereny cywilizacji Inków dotarli Hiszpanie. Wykorzystując osłabienie państwa wojną domową między synami ostatniego władcy Huayna Capac - Atahualpą i Huascarem, 160 osobowy oddział (60 konnych i 100 pieszych) pod dowództwem Francisca Pizarra rozpoczął konkwistę na zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej. W roku 1525 doszło do rozpadu imperium Inków, co wykorzystali Pizarro oraz jego podkomendni Diego de Almagro i Hernando de Luque. W krótkim czasie (1531-1535) Hiszpanie, często posługując się podstępem, rozbili wojska inkaskie i opanowali cały kraj. Atahualpa został pojmany, a w roku 1533 zgładzony. Pizarro założył Limę w 1535, a w 1542 roku powstało wicekrólestwo Peru (Nowa Kastylia), które początkowo sprawowało władzę nad wszelkimi ziemiami zdobytymi w całej Ameryce Południowej (oprócz Brazylii, będącej pod kontrolą Portugalczyków, którą zapewniał im Traktat z Tordesillas). W XVI wieku postępowała kolonizacja, osadnictwo, rozwój miejscowego rzemiosła i handlu. Największe znaczenie dla rozwoju Peru miała eksploatacja srebra w miejscowych kopalniach. W XVII i XVIII wieku Peru było najcenniejszą kolonią Hiszpanii. W tym okresie uciskani Indianie próbowali powstań, między innymi Manko Kapak 1535-1537 oraz Powstanie Tupaca Amaru II w 1780, jednak za każdym razem były one krwawo tłumione. Decydujące znaczenie dla niepodległości Peru miało powodzenie, w sąsiednich krajach, antyhiszpańskich powstań pod przywództwem Argentyńczyka Jose de San Martín i Wenezuelczyka Simona Bolivara. Jose de San Martín w 1821 zdobył Limę i doprowadził do proklamacji niepodległości Peru. Pełnię niepodległości Peru uzyskało po zwycięstwie podkomendnego Simona Bolivara, gen. Sucre, który w 1824 roku pokonał Hiszpanów pod Ayacucho. W roku 1825 powstała Boliwia poprzez oderwanie się tzw. Górnego Peru, a w latach 1836-39 Peru i Boliwia pozostawały ze sobą w konfederacji. W roku 1845 prezydentem Peru został Ramon Castilla. Zniósł on niewolnictwo, wprowadził reformę finansów, rozbudował kolej, stworzył powszechny system oświatowy, a także wspierał producentów saletry i nawozów produkowanych z guana. W tym okresie kraj co pewien czas wstrząsany był udanymi i nieudanymi zamachami stanu, doprowadzającymi do zmian prezydentów. W latach 60. XIX wieku Hiszpanie bez powodzenia próbowali odzyskać kontrolę nad Peru, tocząc w latach 1866-67 wojnę z Chile i Peru i w roku 1879 byli zmuszeni uznać jego niepodległość. Przez wieki swojej historii Peru toczyło liczne spory graniczne ze swoimi sąsiadami. Najistotniejsze znaczenie miała tzw. "wojna o saletrę" (lub wojna o Pacyfik) w latach 1879-1883. Chile ostatecznie pokonało sprzymierzone Peru i Boliwię i wojna została zakończona podpisaniem 20 października 1883 traktatu z Ancón. W efekcie Chile otrzymało obfitującą w saletrę peruwiańską prowincję Tarapacá, a dwie inne objęło własną administracją (plebiscyt miał rozstrzygnąć ich przynależność). Ta przegrana wojna spowodowała upadek gospodarczy Peru. Pierwszy konflikt graniczny z Ekwadorem o sporne tereny wzdłuż rzeki Maranon miał miejsce w roku 1941, jednak konflikt ten nie został zażegnany i nawracał w latach 1985 i 1991. Podczas II wojny światowej Peru przez większy czas zachowało neutralność, a dopiero 12 lutego 1945 wypowiedziało wojnę Niemcom i Japonii. Po wojnie, w 1945 r. do władzy dochodzi, dzięki poparciu APRA, prezydent Jose Luis Bustamante (1945-48). Zastosował on w gospodarce elementy interwencjonizmu państwowego. Po jego obaleniu władzę objął Manuel Odria, za rządów którego (1948-56) przy napływie obcych kapitałów nastąpił okres pomyślnego rozwoju gospodarczego. W latach 80. wybuchła trwająca do dziś wojna domowa między rządem a partyzantami z organizacji Świetlisty Szlak. W czasie najintensywniejszych walk dochodziło do wielu masakr na cywilach, a obydwie strony konfliktu werbowały nieletnich. Po okresie po części dyktatorskich rządów Alberto Fujimoriego, w wyborach demokratycznych władzę zdobył Alejandro Toledo, pierwszy prezydent indiańskiego pochodzenia w historii kraju i całej Ameryki Południowej. Mimo pewnych osiągnięć na polu gospodarki i względnego uspokojenia sytuacji w Peru, kraj ten nadal boryka się z licznymi problemami społeczno-politycznymi. Od 2006 do 2011 prezydentem ponownie był
Pe-map

Mapa

Alan Garcia Perez, którego poprzednie rządy w latach 1985-1990 doprowadziły kraj do zapaści gospodarczej. W wyborach w 2011 na prezydenta został wybrany Ollanta Humala, który objął urząd 28 lipca 2011. 

Peru jest krajem rozwijającym się i obciążonym wysokim zadłużeniem zagranicznym, ale jednocześnie jednym z najszybciej rozwijających się w całej Ameryce Południowej. Wzrost gospodarczy w 2006 wynosił 7,7%, w 2007 8,9%, a w roku 2008 9,8%. Waluta jest stabilna, jednak inflacja wzrosła z 1,8% w roku 2007 do 5,8% w 2008. W 2008 PKB na osobę wynosił 8500 $. Głównymi eksporterami do Peru są Stany Zjednoczone – 26,1%, Wielka Brytania – 11,6%, Chiny – 7,9%, Szwajcaria – 7,5%, Japonia – 4,9% (przemysł maszynowy, sprzęt transportowy, żelazo, stal, chemikalia, farmaceutyki, produkty żywnościowe). Najważniejszymi odbiorcami peruwiańskich produktów są: USA – 27,5%, Hiszpania – 8,3%, Chile – 7,9%, Brazylia – 4,7% i Kolumbia – 4,6% (ryby i produkty rybne, złoto, miedź, cynk, ropa, kawa, cukier, bawełna). Podstawą gospodarki jest wydobycie rud miedzi (swoje kopalnie miedźi posiada w Peru polski KGHM), cynku (2. miejsce na świecie),ołowiu, żelaza, ropy naftowej i gazu ziemnego, bizmutu, rtęci, molibdenu, antymonu. Peru to największy producent srebra i guano. Przemysł przetwórczy (huty miedzi i żelaza, zakłady wzbogacania rud) od lat 80. jest stale rozbudowywany. W kraju istnieje także przemysł spożywczy, głównie cukrowniczy, młynarski i przetwórstwa ryb, włókienniczy, środków transportu (montownia ciężarówek Volvo, fabryka autobusów), hemiczny, cementowy, garbarski i rafineryjny. Połowa zakładów przemysłowych  w Peru rozmieszczonych jest wokół Limy, Arequipy i Trujillo. Grunty orne to zaledwie 3% powierzchni kraju. prawia się bawełnę, kukurydzę, ryż, pszenicę, jęczmień, kawy, kakao, maniok, trzcinę cukrową, banany, winorośl, tytoń, herbaty, owoce cytrusowe, drzewo kola, a u wschodnich podnóży Andów istnieją także nielegalne uprawy krzewów kokainowców. W Peru, kraju uznawanym za ojczyznę ziemniaka, jest utworzony największy na świecie bank genów tej rośliny. Zdeponowano tam ponad 10 tysięcy jej odmian. W kraju hoduje się owce, bydło, lamy, alpaki, trzodę chlewną. W Peru istnieje wysoko rozwinięte rybołówstwo (4. miejsce w świecie), korzystające z bogatych łowisk przybrzeżnych, wynajmowanych też innym państwom.

Informacje

Dane podstawowe:

Prezydent Ollanta Humala
stolica Lima 
religia domunująca katolicyzm
waluta sol
powierzchnia 1 285 220 km²
liczba ludności 29 549 517
PKB całkowite 199 mld USD
PKB na osobe

6530 USD

Armia:

Peruwiańskie Siły Zbrojne zostały założone w 1821. Dzielą się na: Wojska Lądowe, Marynarke Wojenną, Siły Powietrzne i Jednostki Specjalne. Peru toczyło wojne z Hiszpanią, Chile i Ekwadorem. W latach 80. peruwiańska armia stawiała opór partyzantom ze Świetlistego Szlaku i Ruchu Rewolucyjnego im. Tupaca Amaru (MRTA). Jedną z najważniejszych akcji peruwiańskich komandosów było uwolnienie zakładników przetrzymywanych w pałacu prezydenckim (Kryzys zakładników), wśród przetrzymywanych było wielu ważnych polityków peruwiańskich (w tym prezydent Alberto Fujimori), oraz dyplomaci m.in Shinzo Abe, wtedy ambasador Japonii w Peru a obecnie premier Japonii. Uzbrojenie i wyposażenie peruwiańskiej armii jest zróżnicowane. Uzbrojenie pochodzi z Rosji, USA, Europy Zachodniej, Wschodniej, Azji, Brazylii i Argentyny. W kraju zaczyna być opracowywane oryginalne uzbrojenie np. lokalna fabryka broni odpowiedzialna za m.in montaż karabinów Galil, opracowuje swój własny pistolet samopowtarzalny

Sprzęt i uzbrojenie wojska Peru:

Galeria:

Użytkownik:Dominikier35 11 listopada 2011 13:11

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.