FANDOM


Radar (stacja radiolokacyjna) - urządzenie służące do poszukiwania, wykrywania i lokalizacji (za pomocą fal radiowych) ruchomych i nieruchomych obiektów znajdujących na powierzchni ziemi, wody oraz w powietrzu takich jak: pojazdy, samoloty, śmigłowce, pociski rakietowe, cywilne statki, okręty nawodne (również chmury oraz obiekty terenowe), pozwalające na określenie ich kierunku, odległości oraz wielkości, a w radarach dopplerowskich także do pomiarów prędkości wykrywanego obiektu. Nazwa "radar” jest angielskim akronimem pochodzącym od wyrażenia RAdio Detection And Ranging (radiowa detekcja i pomiar odległości).

Radar

Grafika przedstawiająca działanie radaru

Do wykrywania (detekcji) obiektów wykorzystuje się zjawisko odbicia fal radiowych (najczęściej w tym celu wykorzystuje się pasmo mikrofal) od wykrywanych obiektów lub fal wysyłanych przez te obiekty. W zależności od sposobu działania wyróżnia się radary aktywne oraz radary pasywne. W radarze aktywnym nadajnik radaru emituje wiązkę radiową lub promieniowania, której sygnał odbija się od obiektu i odbierany jest w odbiorniku znajdującym się zazwyczaj w tym samym miejscu co nadajnik. Jako sygnał sondujący można stosować krótkie impulsy o dużej mocy (w radarze impulsowym) lub stosować falę ciągłą (np. w radarach policyjnych czy radarach szumowych). Radar pasywny sam nie emituje wiązki radiowej, a jedynie odbiera fale radiowe (promieniowanie elektromagnetyczne) odbite od obiektów, pochodzące zwykle od innych radarów lub nadajników telekomunikacyjnych. Na podstawie opóźnienia czasowego i przesunięcia dopplerowskiego sygnału odbitego określa się położenie i prędkość wykrytych obiektów. W każdym z tych przypadków podstawą detekcji jest rozprzestrzenianie się w sposób cykliczny fali pomiędzy celem a odbiornikiem (propagacja fali).
Antena radaru

Antena radaru

Historia:

Po raz pierwszy fal radiowych do detekcji obiektów metalowych użył w 1904 roku Niemiec Christian Hülsmeyer, który zademonstrował możliwość wykrycia statku w gęstej mgle, wpływającego do portu. Zasięg urządzenia okazał się równy około 4 km, czyli był mniejszy niż widoczność okrętu w pogodny dzień. Do rozwoju prac nad radarem przyczyniły się tuż przed II wojną światową prace amerykańskich, francuskich, niemieckich, węgierskich oraz brytyjskich naukowców nad wytwarzaniem i odbiorem mikrofal. Wojna przyspieszyła zdecydowanie prace nad projektem. Opracowano wiele innowacyjnych rozwiązań umożliwiających skuteczniejszą detekcję obiektów. Pierwszy system obrony radarowej powstał na zamówienie rządu Wielkiej Brytanii tuż przed wojną. Sieć stacjonarnych stacji radiolokacyjnych nazwanych Chain Home (znaną również jako AMES Type 1) zaczęto budować w 1935 roku, a być może nawet rok wcześniej, urządzenia co najmniej początkowo działały z wykorzystaniem stosunkowo długich fal długości kilkunastu metrów. Po II wojnie światowej nastąpił dalszy rozwój radarów, anteny radarowe stawały się coraz mniejsze i bardziej mobilne, zaczęto je montować na samolotach, pojazdach, okrętach nawodnych itp. Często anteny radarów osłaniane są różnego rodzaju osłonami, chroniącymi głównie przed czynnikami atmosferycznymi (wiatr, deszcz) i uszkodzeniami mechanicznymi, a w samolotach, nadającymi także aerodynamiczny kształt. Osłony te są jednak na tyle cienkie i zbudowane ze specjalnie dobranych materiałów, że są praktycznie przezroczyste dla promieni mikrofalowych, których używają radary.

Michał Iljin (dyskusja) 21:59, mar 28, 2020 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.