FANDOM


(Użytkownicy:)
Linia 43: Linia 43:
 
*[[Angola (LRA)]] - 9szt.
 
*[[Angola (LRA)]] - 9szt.
 
*[[Czechosłowacja (CSRS)]]/ Czechy - 28szt. (stan na 2008 rok)
 
*[[Czechosłowacja (CSRS)]]/ Czechy - 28szt. (stan na 2008 rok)
[[Egipt]] - 200szt.
+
*[[Egipt]] - 200szt.
 
*[[Indie (RI)]] - 300szt.
 
*[[Indie (RI)]] - 300szt.
 
*Irak - 200szt. (wszystkie zniszczone w działaniach wojennych lub zezłomowane)
 
*Irak - 200szt. (wszystkie zniszczone w działaniach wojennych lub zezłomowane)
Linia 56: Linia 56:
 
*Urugwaj - 100szt.
 
*Urugwaj - 100szt.
 
*Węgry (WRL)
 
*Węgry (WRL)
  +
 
===Bibliografia:===
 
===Bibliografia:===
 
*A. Łuszczewski "Transporter opancerzony SKOT, TBiU nr 9" Wydawnictwo MON Warszawa 1971
 
*A. Łuszczewski "Transporter opancerzony SKOT, TBiU nr 9" Wydawnictwo MON Warszawa 1971

Wersja z 14:39, sty 15, 2014

Opancerzony Transporter-64 (OT-64), cz. Obrněný Transportér-64 (OT-64)/ Średni Kołowy Opancerzony Transporter (SKOT) - kołowy transporter opancerzony produkcji czechosłowackiej oraz polskiej.

SKOT-2 AP

Egzemplarz muzealny transportera opancerzonego SKOT 2AP, w tle jego radziecki odpowiednik BTR-60

Transporter opancerzony SKOT został zaprojektowany w Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej (CSRS) pod koniec lat 50-tych XX wieku. W tym samym czasie transporterem zainteresowała się Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL), czego rezultatem było podpisanie umowy o jego wspólnej produkcji. Czechosłowacka firma Tatra była odpowiedzialna za opracowanie podwozia, natomiast polski FSC za rozwój opancerzenia.
800px-SKOT 2A TBiU9

Transportery opancerzone SKOT-2A i SKOT-2AP należące do Ludowego Wojska Polskiego (LWP) Źródło: A. Łuszczewski - TBiU nr 9

Transporter SKOT został wyposażony w układ napędowy (8x8) z planetarną półautomatyczną skrzynią biegów, niezależne zawieszenie kół oraz w centralny układ pompowania kół zapewniały mu dużą manewrowość w terenie. W konstrukcji transportera wykorzystano podzespoły samochodu ciężarowego Tatra T-138 oraz prototypowego terenowego samochodu ciężarowego S-360 będącego następcą ciężarówki Praga VS3. W przedniej części pancernego kadłuba znajduje się przedział kierowania mieszczący siedzenia dla kierowcy oraz dowódcy. Przedział kierowania mieścił również radiostację UKF średniego zasięgu R-113. Tylną część zajmuje przedział bojowy mieszczący dwie ławki dla 10 żołnierzy desantu. Są one zamontowane wzdłuż burt, żołnierze siedzą na nich tyłem do kadłuba, w którym znajdują się otwory sztrzelnicze do prowadzenia ognia z broni osobistej. Przedział bojowy posiadał z tyłu podwójne drzwi, przez które żołnierze opuszczali pojazdDzięki zastosowaniu zamkniętego, hermetycznego kadłuba i wyposażeniu w system filtrowentylacji powietrza transporter mógł operować w terenie skażonym bronią masowego rażenia (ABC). Ponadto całkowicie wodoszczelny kadłub i dwie śruby napędowe zamontowane w jego tylnej części zapewniały SKOT-owi zdolność pływania.

SKOT 2AP

Kolumna transporterów opancerzonych SKOT 2AP należących do Ludowego Wojska Polskiego

W Polsce transporter był produkowany w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie. Produkcję rozpoczęto 12 października 1963 roku w dwudziestą rocznicę bohaterskiej Bitwy pod Lenino i od razu wprowadzono na uzbrojenie Ludowego Wojska Polskiego (LWP) pod nazwą SKOT, co było dosłownym tłumaczeniem nazwy czechosłowackiej oraz do Armii Czechosłowackiej jako OT-64. Łącznie wyprodukowano 4500 egzemparzy transportera, z czego 2500 sztuk trafiło na wyposażenie Ludowego Wojska Polskiego w różnych wersjach nadwoziowych. Obok typowego transportera opancerzonego, były to wozy kierowania ogniem, wozy dowodzenia czy wozy pogotowia technicznego. W swej klasie SKOT był odpowiednikiem transportera opancerzonego BTR-60 konstrukcji ZSRR, który był używany przez sojuszniczą Armię Radziecką. Z technologicznego punktu widzenia SKOT zdecydowanie jednak wyprzedził konstrukcję radziecką, w przeciwieństwie do dwóch silników benzynowych BTR-a posiadał jeden wysokoprężny, co upraszczało konstrukcję i zmniejszało zużycie paliwa. Aluminiowa głowica cylindra była chłodzona powietrzem, dzięki czemu waga silnika była niższa. Ponadto rozwijał o 15 km/h większą prędkość szosową niż radziecki transporter. Transporter opancerzony SKOT ze względu na wysokie właściwości jezdne i możliwości bojowe zaliczany był do jednych z najlepszych transporterów opancerzonych na świecie. Produkcję transportera zakończono w Polsce 22 lipca 1971 roku.

Skot

Jeden z polskich SKOT-ów na ćwiczeniach poligonowych.

W latach dziewięćdziesiątych po wycofaniu z użytku wersji bojowych transportera podjęto się szerokiej modernizacji wersji specjalistycznych SKOT-a takich jak wozy kierowania ogniem, wozy dowodzenia czy wozy inżynieryjne, zbudowano nawet wersję ewakuacji medycznej z pola walki. Nową konstrukcję nazwano KTO Ryś (Kołowy Transporter Opancerzony Ryś) przebudowę przygotowały Wojskowe Zakłady Mechaniczne nr 5 z Poznania.

Skot 289

Transporter opancerzony SKOT

Informacje

Dane podstawowe:

Dane techniczne:

  • Silnik: wysokoprężny, 8-cylindrowy Tatra T-928 o mocy 180 KM
  • Pancerz: stalowy, spawany z płyt walcowanych, grubość 6-13 mm
  • Długość: 7,44 m
  • Szerokość: 2,55 m
  • Wysokość: 2,71 m
  • Prześwit: 0,40 m
  • Masa całkowita: 12 900 kg
  • Prędkość maks.: 95 km/h (na szosie), 9km/h (na wodzie)
    Ot-64 ind 194

    Transporter opancerzony OT-64 Armii Republiki Indii

  • Zasięg: 650 - 740 km
  • Zapas paliwa: 330 l

Użytkownicy:

Bibliografia:

  • A. Łuszczewski "Transporter opancerzony SKOT, TBiU nr 9" Wydawnictwo MON Warszawa 1971

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 22:26, maj 10, 2013 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.