FANDOM


(Dodano nową stronę „Samolot bombowy - samolot bojowy przeznaczony do atakowania i niszczenia celów naziemnych lub nawodnych, głównie przy użyciu bomb lub też przy p...”)
 
m (Zabezpieczył(-a) „Samolot bombowy” (‎[edit=autoconfirmed] (na zawsze) ‎[move=autoconfirmed] (na zawsze)))

Wersja z 11:28, maj 16, 2020

Samolot bombowy - samolot bojowy przeznaczony do atakowania i niszczenia celów naziemnych lub nawodnych, głównie przy użyciu bomb lub też przy pomocy pocisków rakietowych.

Samolot bombowy jest przeznaczony do atakowania nieprzyjaciela poprzez naloty bombowe i niszczenia techniki wojskowej wroga (m.in. zgrupowań wojsk, obiektów przemysłowych, lotnisk, bunkrów, pojazdów, itp.). Bombowce w zależności od wielkości i rodzaju to samoloty jednosilnikowe lub wielosilnikowe, o załodze od 2 do 4–5 osób (sporadycznie od 1 do 10 osób). Ich cechą wspólną jest konstrukcyjne przystosowanie do przenoszenia ładunku bojowego w postaci bomb lub pocisków rakietowych. Są to najczęściej maszyny cięższe od samolotów myśliwskich i samolotów szturmowych. Konstrukcja bombowców podlegała ewolucji wraz z rozwojem techniki lotniczej i samolotów: od samolotów dwupłatowych o konstrukcji drewnianej krytej płótnem, poprzez metalowe jednopłatowce napędzane silnikami śmigłowymi do szybkich samolotów napędzanych silnikami odrzutowymi.

Historia:

Po raz pierwszy samolot został wykorzystany do bombardowania 1 listopada 1911 roku przez Królestwo Italii podczas wojny włosko-tureckiej w Afryce Północnej, Włosi zrzucili wtedy ręcznie cztery małe 2 kg bomby z samolotu Etrich Taube na żołnierzy tureckich. Na niewielką skalę wykorzystywano samoloty do bombardowania także podczas wojen bałkańskich w latach 1910 - 1913. W tym okresie oraz na początku I wojny światowej do bombardowania wykorzystywano zwykłe lekkie samoloty zwiadowcze, a bomby przeważnie zrzucano ręcznie. Dopiero w latach 1915 - 1916 zaczęły się pojawiać samoloty specjalnie przystosowane do bombardowania, a w 1917 roku powstały udane konstrukcje lekkich bombowców, jak francuskie Breguet XIV, Salmson 2 czy brytyjskie Airco DH.4. W odróżnieniu od Ententy, Cesarstwo Niemieckie i Austro-Węgry nie budowały specjalnych lekkich bombowców, lecz używały do bombardowania liczne wielozadaniowe samoloty rozpoznawcze klasy C, np. Albatros C.III, Rumpler C.I czy Hansa-Brandenburg C.I. Lekkie bombowce z I wojny światowej nie przekraczały prędkości 200 km/h.

W okresie I wojny światowej zaczęto również tworzyć bombowce średnie i ciężkie. Z samolotów średnich najbardziej znane stały się niemieckie dwusilnikowe bombowce Gotha serii G i Friedrichshafen G.III powstałe już w latach 1915 - 1916 przenoszące od 300 do 900 kg bomb, razem z ciężkimi bombowcami używane były do strategicznych bombardowań Londynu. Państwa ententy używały średnich bombowców na małą skalę, dość licznie rozwijane były natomiast przez główne państwa biorące udział w wojnie bombowce ciężkie, począwszy od opracowanego w 1914 roku w Imperium Rosyjskim czterosilnikowego Ilja Muromiec G-II. Jako drugie państwo, ciężkie bombowce zaczęło wprowadzać Królestwo Italii. Największe bombowce budowali jednak Niemcy, były to bombowce o udźwigu 1 000 - 2 000 kg bomb. Później od innych krajów do budowy ciężkich bombowców przystąpili Brytyjczycy, tworząc udane samoloty Handley Page O/400  z 1916 roku oraz wielkie Handley Page V/1500 o rekordowym udźwigu bomb 3 300 kg, które jednak nie zdążyły wziąć udziału w wojnie. Znaczącą konstrukcją okazał się ciężki bombowiec Vickers Vimy, który również nie zdążył wziąć udziału w wojnie, lecz stał się pierwszym samolotem na świecie, który przeleciał bez lądowania nad Atlantykiem. Prędkość bombowców średnich i ciężkich nie przekraczała na ogół 160 km/h. Prawie wszystkie bombowce z tego okresu, włącznie z lekkimi, były budowane w układzie dwupłata o konstrukcji drewnianej lub mieszanej, zawsze ze stałym podwoziem.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.