FANDOM


Samolot bombowy - samolot bojowy przeznaczony do atakowania i niszczenia celów naziemnych lub nawodnych, głównie przy użyciu bomb lub też przy pomocy pocisków rakietowych.

B-2 Duch

Współczesny samolot bombowy Northrop B-2 Duch konstrukcji amerykańskiej w układzie latającego skrzydła

Samolot bombowy jest przeznaczony do atakowania nieprzyjaciela poprzez naloty bombowe i niszczenia techniki wojskowej wroga (m.in. zgrupowań wojsk, obiektów przemysłowych, lotnisk, bunkrów, pojazdów, itp.). Bombowce w zależności od wielkości i rodzaju to samoloty jednosilnikowe lub wielosilnikowe, o załodze od 2 do 4–5 osób (sporadycznie od 1 do 10 osób). Ich cechą wspólną jest konstrukcyjne przystosowanie do przenoszenia ładunku bojowego w postaci bomb lub pocisków rakietowych. Są to najczęściej maszyny cięższe od samolotów myśliwskich i samolotów szturmowych. Konstrukcja bombowców podlegała ewolucji wraz z rozwojem techniki lotniczej i samolotów: od samolotów dwupłatowych o konstrukcji drewnianej krytej płótnem, poprzez metalowe jednopłatowce napędzane silnikami śmigłowymi do szybkich samolotów napędzanych silnikami odrzutowymi.

Illya Muromec

Samolot bombowy Ilja Muromiec G-II konstrukcji rosyjskiej, pierwszy na świecie ciężki samolot bombowy

Historia:

Po raz pierwszy samolot został wykorzystany do bombardowania 1 listopada 1911 roku przez Królestwo Italii podczas wojny włosko-tureckiej w Afryce Północnej, Włosi zrzucili wtedy ręcznie cztery małe 2 kg bomby z samolotu Etrich Taube na żołnierzy tureckich. Na niewielką skalę wykorzystywano samoloty do bombardowania także podczas wojen bałkańskich w latach 1910 - 1913. W tym okresie oraz na początku I wojny światowej do bombardowania wykorzystywano zwykłe lekkie samoloty zwiadowcze, a bomby przeważnie zrzucano ręcznie. Dopiero w latach 1915 - 1916 zaczęły się pojawiać samoloty specjalnie przystosowane do bombardowania, a w 1917 roku powstały udane konstrukcje lekkich bombowców, jak Breguet XIV, Salmson 2 konstrukcji francuskiej czy Airco DH.4 konstrukcji brytyjskiej. W odróżnieniu od Ententy, Cesarstwo Niemieckie i Austro-Węgry nie budowały specjalnych lekkich bombowców, lecz używały do bombardowania liczne wielozadaniowe samoloty rozpoznawcze klasy C, np. Albatros C.III, Rumpler C.I czy Hansa-Brandenburg C.I. Lekkie bombowce z I wojny światowej nie przekraczały prędkości 200 km/h.

Vickers Vimy

Samolot bombowy Vickers Vimy, pierwszy na świecie samolot, który przeleciał nad Oceanem Atlantyckim

W okresie I wojny światowej zaczęto również tworzyć bombowce średnie i ciężkie. Z samolotów średnich najbardziej znane stały się niemieckie dwusilnikowe bombowce Gotha serii G i Friedrichshafen G.III powstałe już w latach 1915 - 1916 przenoszące od 300 do 900 kg bomb, razem z ciężkimi bombowcami używane były do strategicznych bombardowań Londynu. Państwa ententy używały średnich bombowców na małą skalę, dość licznie rozwijane były natomiast przez główne państwa biorące udział w wojnie bombowce ciężkie, począwszy od opracowanego w 1914 roku w Imperium Rosyjskim przez Igora Sikorskiego czterosilnikowego Ilja Muromiec G-II. Jako drugie państwo, ciężkie bombowce zaczęło wprowadzać Królestwo Italii. Największe bombowce budowali jednak Niemcy, były to bombowce o udźwigu 1 000 - 2 000 kg bomb. Później od innych krajów do budowy ciężkich bombowców przystąpili Brytyjczycy, tworząc udane samoloty Handley Page O/400  z 1916 roku oraz wielkie Handley Page V/1500 o rekordowym udźwigu bomb 3 300 kg, które jednak nie zdążyły wziąć udziału w wojnie. Znaczącą konstrukcją okazał się ciężki bombowiec Vickers Vimy, który również nie zdążył wziąć udziału w wojnie, lecz stał się pierwszym samolotem na świecie, który przeleciał bez lądowania nad Oceanem Atlantyckim. Prędkość bombowców średnich i ciężkich nie przekraczała na ogół 160 km/h. Prawie wszystkie bombowce z tego okresu, włącznie z lekkimi, były budowane w układzie dwupłata o konstrukcji drewnianej lub mieszanej, zawsze ze stałym podwoziem.
Breguet XIX

Samolot bombowy Breguet XIX konstrukcji francuskiej

Vickers Wellington

Samolot bombowy dalekiego zasięgu Vickers Wellington konstrukcji brytyjskiej

Samoloty bombowe z lat 20-tych nie różniły się na ogół znacząco od ostatnich konstrukcji okresu I wojny światowej, mając jedynie nieco lepsze osiągi i nowocześniejszą konstrukcję. Były to wciąż głównie dwupłatowe samoloty o konstrukcji drewnianej lub mieszanej, ze stałym podwoziem, przykładem takiej konstrukcji jest francuski Breguet XIX. W pierwszej połowie lat 30-tych wraz z ogólnym postępem w lotnictwie, zaczęto konstruować samoloty bombowe w układzie wolnonośnego jednopłata konstrukcji metalowej, rzadziej mieszanej. Coraz powszechniej stosowano chowane podwozie i metalowe pokrycie samolotów zamiast płóciennego lub sklejkowego, mogły one rozwijać prędkości dochodzące i przekraczające 300 km/h. Samoloty tworzone w drugiej połowie lat 30-tych stały się podstawą lotnictwa bombowego w początkowym okresie II wojny światowej. Wyróżniały się one bardziej aerodynamicznymi kształtami pozwalającymi osiągać prędkości maksymalne przekraczające na ogół 400 km/h oraz chowanymi podwoziami.
Boeing B-29 Superforteca

Samolot bombowy Boeing B-29 Superforteca konstrukcji amerykańskiej

Podstawę lotnictwa bombowego aliantów w pierwszym okresie połowie II wojny światowej stanowiły radzieckie Pietlakow Pe-2, Iljuszyn Ił-4, Tupolew Tu-2, brytyjski Vickers Wellington, amerykański North American B-25 Mitchell, polski PZL-37 Łoś, a Państw Osi przez całą wojnę niemieckie Junkers Ju 88, Heinkel He 111, Dornier Do 17, Dornier Do 217, włoskie Savoia-Marchetti SM.79CANT Z.1007, japońskie Mitsubishi Ki-21, Mitsubishi G3M, Mitsubishi G4M. Były to samoloty o różnym przeznaczeniu, do nalotów taktycznych lub strategicznych, dziennych lub nocnych, o średnim lub dużym zasięgu. Część z ich miała różne wersje pochodne, w tym do zwalczania celów morskich za pomocą bomb lub torped. Dysponowały one udźwigiem bomb od 1 000 do około 2 500 kg. Podczas wojny głównym elementem podlegającym ulepszeniom była prędkość, nowsze konstrukcje osiągały prędkości zbliżające się do 500 km/h. Kilka państw produkowało bombowce ciężkie w umiarkowanych liczbach, lecz jedynie alianci rozwinęli podczas wojny masową produkcję samolotów tej klasy, co związane było z prowadzoną ofensywą bombową przeciw państwom osi. Jednymi z najbardziej znanych konstrukcji tego okresu to brytyjski Avro Lancaster oraz amerykański Boeing B-17 Latająca Forteca. Pod koniec wojny w 1944 roku, Amerykanie wprowadzili do służby zaawansowany technicznie bombowiec Boeing B-29 Superforteca mogący latać na dużych wysokościach dzięki ciśnieniowej kabinie, z dużą prędkością 570 km/h, mogący przenosić niespotykany dotąd ładunek maksymalnie do 9 000 kg bomb. Oprócz B-29 zwiastunem nowych technologii w dziedzinie konstrukcji bombowców był niemiecki Arado Ar 234 Błyskawica, będący pierwszym na świecie produkowanym seryjnie bombowcem o napędzie odrzutowym.
Arado Ar 234

Samolot bombowy Arado Ar 234 Błyskawica konstrukcji niemieckiej, pierwszy na świecie produkowany seryjnie samolot bombowy o napędzie odrzutowym

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.