FANDOM


WZT-3 - wóz zabezpieczenia technicznego konstrukcji polskiej bazujący na podwoziu czołgu T-72, następca wozu zabezpieczenia technicznego WZT-2.
WZT-3

Wóz zabezpieczenia technicznego WZT-3

Wraz z przyjęciem na wyposażenie Ludowego Wojska Polskiego (LWP) czołgów T-72 zaistniała potrzeba opracowania nowej generacji pojazdu przeznaczonego do obsługi technicznej tychże czołgów. W celu unifikacji konstrukcji postanowiono do tego celu wykorzystać podwozie czołgu T-72M produkowanego przez Zakłady Mechaniczne Bumar-Łabędy w Gliwicach wykorzystane również w pomocniczym moście czołgowym PMC-90 oraz maszynie inżynieryjno-drogowej MID. Koncepcję techniczną nowego WZT opracował Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku.

WZT-3 (2)

WZT-3 podczas prób terenowych

Kadłub podzielony jest konstrukcyjnie na trzy przedziały: załogi zakryty w przedniej części, transportowy w formie odkrytej skrzyni w środkowej części oraz napędowy z tyłu wozu. Przedział transportowy może służyć do przewożenia większych urządzeń niezbędnych do wykonywania prac inżynieryjnych lub do transportu rannych na noszach w pozycji leżącej. Podwozie WZT-3 oparte jest na podwoziu czołgu T-72M. Analogicznie jak w nim składa się z sześciu par podwójnych kół jezdnych, tylnych kół napędowych oraz przednich kół napinających. Gąsienice pojazdu podtrzymywane są na trzech rolkach. Załoga WZT-3 składa się z czterech osób: dowódcy, kierowcy, mechanika i operatora. Podobnie jak w T-72 pojazd wyposażony jest w przyrządy obserwacyjne, na które składają się peryskopy dzienne TNPO-160, TNPO-168W, TNP-165A, TNPA-65, noktowizory aktywne TKN-3 i TWNE-4B oraz noktowizory pasywne POD-72 i PNK-72 (opcjonalnie). Do wykonywania zadań WZT-3 posiada specjalistyczne wyposażenie na które składa się:

  • teleskopowy żuraw hydrauliczny TD-50 o udźwigu 15 000 kg i regulowanym ramieniu w zakresie od 5,8 do 8 metrów zamontowany po lewej stronie kadłuba
  • główna wyciągarka hydrauliczna o uciągu 280 kN (ze zbloczami jest to 840 kN) z liną długości 200 metrów
  • pomocnicza wyciągarka hydrauliczna o uciągu 20 kN z liną długości 400 metrów
  • spycharka o szerokości lemiesza 3,60 m i wysokości 0,90 m zamontowana z przodu pojazdu
  • sprzęt do spawania i cięcia elektrycznego
  • sprzęt do spawania i cięcia acetylenowego
  • pompa do przepompowywania i wypompowywania paliwa
  • sprężarka powietrza
  • zestawy do podnoszenia zespołów napędowych
  • sztywny hol do holowania uszkodzonych czołgów

Ponadto na wyposażenie standardowe pojazdu składa się radiostacja R-173 wraz z odbiornikiem, telefon wewnętrzny R-174 oraz automatyczny system przeciwpożarowy. Uzbrojenie stanowi wielkokalibrowy karabin maszynowy NSW kalibru 12,7 mm. W celach samoobrony WZT-3 wyposażony jest 12 wyrzutni granatów dymnych kalibru 81 mm systemu Tucza (4 z lewej strony, 8 z prawej strony).

WZT-3 (1)

WZT-3 podczas defilady wojskowej

Dwa prototypy wozu opracowane i zbudowane przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych (OBRUM) w Gliwicach powstały w 1986 roku. W latach 1986 - 1988 przeprowadzono próby obu prototypów i po ich zakończeniu w 1988 roku rozpoczęto produkcję seryjną i po przemianach ustrojowych związanych z upadkiem PRL-u i powstaniem Rzeczpospolitej Polskiej (RP) wprowadzono na wyposażenie Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej. W latach 1989 - 2003 Siły Zbrojne RP odebrały jedynie 20 egzemplarzy WZT-3 oraz 9 egzemplarzy zmodernizowanej wersji WZT-3M (z nowym mocniejszym silnikiem konstrukcji krajowej PZL-Wola S-12U o mocy 850 KM analogicznym do montowanego w czołgu PT-91). Od 2003 roku przeprowadzono remonty odebranych WZT-3 oraz ich modernizację do standardu WZT-3M.

Bumar szybko zyskał nowego odbiorcę z Jugosławii (FRJ), realizującej w tym czasie zamówienie na czołgi M84A dla Kuwejtu, zamówiono 40 kompletów zestawów oraz prawa do produkcji licencyjnej jako M84AI. 8 kwietnia 1999 roku podpisano umowę z Republiką Indii (RI) na dostawę 44 egzemplarzy WZT-3 za 32 mln dolarów, ktorą zrealizowano w okresie od grudnia 2000 do maja 2001 roku). Pojazdy te nie były wyposażone w całości w Polsce, silniki pochodziły od odbiorcy. 20 kwietnia 2002 roku podpisano kolejny kontrakt z Indiami na kolejne 80 sztuk WZT-3 zrealizowany w latach 2003-2004. 30 marca 2004 roku Bumar podpisał kolejny kontrakt z Indiami, tym razem na 228 wozów z terminem realizacji w latach 2004-2007. W 2011 roku Indie zamówiły kolejne 204 sztuki WZT-3, które montuje w Indiach na licencji przedsiębiorstwo Bharat Earth Movers Ltd (do 40% udziału w produkcji) korzystając z polskich podzespołów.

Informacje

Dane podstawowe:

Dane techniczne:

  • Uzbrojenie główne: brak
  • Uzbrojenie dodatkowe: wkm NSW kal. 12,7 mm (zapas amunicji: 720szt.) oraz 12 wyrzutni granatów dymnych kal. 81 mm po obu stronach przedniej części kadłuba
  • Silnik: wysokoprężny, 12-cylindrowy W-46 o mocy 780 KM lub PZL-Wola S-12U o mocy 850 KM (wersja WZT-3M)
  • Skrzynia biegów: manualna
  • Pancerz: stalowy, spawany z płyt walcowanych
  • Długość: 8,30 m
  • Szerokość: 3,60 m
  • Wysokość: 2,71 m
  • Prześwit: 0,43 m
  • Masa własna: ...
  • Masa całkowita: 42 000 kg
  • Prędkość maks.: 60 km/h (na szosie), 35 - 45 km/h (w terenie)
    WZT-3 sylwetka

    Sylwetka WZT-3 w czterech rzutach

  • Zasięg: 420 - 600 km (na szosie)
  • Zapas paliwa: brak danych

Wersje:

  • WZT-3 - pierwsza wersja pojazu wyposażona w silnik W-46 o mocy 780 KM zunifikowany z czołgiem T-72.
  • WZT-3M - wersja zmodernizowana WZT-3 wyposażona w silnik PZL-Wola S-12U o mocy 850 KM zunifikowany z czołgiem PT-91.

Użytkownicy:

Film ukazujący możliwości wozu:

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 20:40, maj 7, 2020 (UTC)IljinM.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.