FANDOM


Wasilij Alieksiejewicz Diegtiariow (Василий Алексеевич Дегтярёв, ur. 2 stycznia 1880 w Tule, zm. 16 stycznia 1949) - radziecki konstruktor indywidualnej broni palnej.

Degtarov
Wasilij Diegtiariow urodził się 2 stycznia 1880 roku w Tule. Od razu po
Vasily Degtyaryov
ukończeniu szkoły podstawowej był posłany do pracy w fabryce broni w Tule. W latach (1901-1906) służył w Cesarskiej Armii Rosyjskiej, w warsztatach rusznikarskich przy oficerskiej szkole w Oranienbaumie. Po demobilizacji pracował w fabryce broni w Siestrorecku, między innymi pod kierunkiem znanego już konstruktora broni Władimira Fiodorowa, którego został pomocnikiem.

W 1916 roku Diegtiariow zaprojektował swoją pierwszą konstrukcję karabinu automatycznego. W 1918 roku podjął pracę w zakładach zbrojeniowych w Kowrowie. Wszedł w skład utworzonych tam doświadczalnych warsztatów uzbrojenia, pod kierunkiem Fiodorowa, na bazie których powołano w 1921 roku pierwsze w ZSRR biuro konstrukcyjne automatycznej broni strzeleckiej. W tym okresie, asystentem i uczniem Diegtiariowa stał się Gieorgij Szpagin.

W 1923 roku Diegtiariow rozpoczął konstruowanie własnego ręcznego karabinu maszynowego, który następnie przyjęto w 1927 na uzbrojenie Armii Czerwonej pod oznaczeniem DP (Diegtiariow piechotnyj). Konstrukcja ta postawiła Diegtiariowa wśród czołowych radzieckich konstruktorów broni strzeleckiej. DP, wyróżniający się charakterystycznym magazynkiem talerzowym, zwany potocznie diegtariewem, był podstawowym rkm-em armii radzieckiej podczas II wojny światowej.

Na bazie rkm-u DP Diegtiariow opracował lotniczy karabin maszynowy DA z 1928 roku (dla strzelców-obserwatorów), następnie w wariancie podwójnie sprzężonym DA-2. Znacznie szerzej rozpowszechniony stał się czołgowy karabin maszynowy DT z 1929 roku (Diegtiariow tankowyj), stanowiąc uzbrojenie radzieckich czołgów do lat powojennych.

Od 1929 roku Diegtiariow opracował kilka wzorów pistoletów maszynowych, z których względnie udany PPD-34 został wprowadzony w niewielkich ilościach na uzbrojenie Armii Czerwonej, następnie w zmodernizowanych wariantach PPD-34/38 i PPD-40. Ten ostatni został po wybuchu wojny wyparty przez bazujący na nim, lecz prostszy konstrukcyjnie pistolet maszynowy PPSz Szpagina.

Diegtiariow opracował również wielkokalibrowy karabin maszynowy (wkm) DK, lecz początkowo konstrukcja ta nie zdobyła popularności z powodu niskiej szybkostrzelności, wynikającej z małych magazynków 30-nabojowych. Dopiero po opracowaniu przez Szpagina ulepszonego taśmowego układu zasilania w amunicję (taśma 50 nabojowa), wkm został przyjęty do uzbrojenia Armii Czerwonej w 1939 i skierowany do masowej produkcji pod oznaczeniem DSzK (Diegtiariowa-Szpagina Krupnokalibiernyj - Wielkokalibrowy Diegtariowa i Szpagina), następnie po modernizacji DSzKM, stając się drugim co do popularności na świecie systemem wkm-u.

Po wybuchu II wojny światowej, w obliczu nagłej potrzeby masowego wprowadzenia broni przeciwpancernej, Diegtiariow skonstruował prosty jednostrzałowy karabin przeciwpancerny PTRD, wprowadzony w dużej ilości na wyposażenie armii.

W następnych latach Diegtiariow powrócił do ręcznych karabinów maszynowych, modernizując rkm DP i tworząc przyjęte na uzbrojenie rkm-y DPM i RP-46. Ostatnim dużym sukcesem Diegtiariowa był ręczny karabin maszynowy RPD, strzelający nowym nabojem pośrednim wz.43 7,62 x 39 mm, będący na wyposażeniu Armii Radzieckiej do lat sześćdziesiątych XX wieku, a na wyposażeniu wielu innych armii bloku wschodniego jeszcze dłużej, produkowany również w Chinach (ChRL) na licencji jako rkm Typ 56.

W 1940 roku Diegtiariow uzyskał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej. Czterokrotnie - w latach 1941, 1942, 1946, 1949 (pośmiertnie) był nagradzany nagrodą państwową, trzykrotnie był odznaczony orderem Lenina, orderem Suworowa 1. i 2. stopnia, orderem Czerwonej Gwiazdy i innymi. Uzyskał stopień generał-majora służby inżynieryjno-artyleryjskiej w Armii Czerwonej. W 1940 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych. Od 1941 był członkiem partii komunistycznej WKP(b). Zmarł 16 stycznia 1949 roku w Moskwie.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.